^ ภาพยนตร์ ดรีมทีม

เช้าวันที่ 15 เมษายน ซึ่งยังเป็นวันสงกรานต์ ปณิธานของเรายังแน่วแน่อยู่
(ปณิธานนั้นก็คือ ปีนี้เราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสงกรานต์เด็ดขาด)
... แต่อยู่บ้านเฉยๆ มันก็เซ็งๆ ไม่มีอะไรทำ ก็ได้แต่นั่งคุย MSN บนคอมพ์
ซึ่งก็ได้คุยกับ ฉงนคนหน้าเหลี่ยม ผู้ร่วมอุดมการณ์ไม่เล่นสงกรานต์เช่นเดียวกับเรา
... วันๆคุยกะมัน มันก็รบเร้าให้แต่จะโหลดคลิป "รักริทึ่ม" (ซิทคอมช่อง 5)
เพราะว่าเครื่องมันเล่นคลิปบน YouTube ไม่ได้ ก็เลยจะให้เราโหลดคลิปนั้น
แล้วส่งให้ทาง MSN ... ดูท่าทางคอมพ์มันจะมีปัญหาน่าดู
... สักพักหนึ่ง มันก็ชวนดูหนังเรื่อง "ดรีมทีม"
ก็เป็นกิจกรรมที่น่าสนใจ เลยเปิดเว็บไซต์ของ SF CINEMA CITY เพื่อดูรอบฉาย
เวลาที่เห็นเหมาะควรที่สุดก็คือ 13.40 น. จึงได้ตกลงไปดูกันในที่สุด

แต่ ... ก่อนจะถึงเวลาฉายประมาณ 1 ชั่วโมง ฉงนก็โทรฯมาพร้อมกับบอกข่าวร้ายว่า
"วันนี้อาจไปไม่ทันตามเวลาที่นัดไว้ เพราะจะไปซื้อ CD เปล่าที่พาต้าปิ่นเกล้า"
... เรื่องของเรื่องก็คือ คอมพ์ไอ้ฉงนมันมีปัญหาอย่างที่บอก
มันก็เลยจะหาแผ่น CD เปล่าเพื่อไรท์ข้อมูลเก็บลงแผ่นก่อนจะ format
และแหล่งขายแผ่นเปล่าๆที่ราคาถูกๆและใกล้บ้านมัน ก็คงเป็น พาต้าปิ่นเกล้า
กิจกรรม "ดรีมทีม" ที่นัดไว้ก็เลยเป็นอันแป้กไปตามระเบียบครับ

... แต่ช้าก่อน ...
เรามีแผนสำรองครับ เพราะว่าเมื่อคืนวานนี้เอง ได้คุยกับอ้ายวีถึงเรื่องๆหนึ่ง
ซึ่งเป็นเรื่องที่หักล้างปณิธานที่กล่าวข้างต้นและตอนที่แล้วทั้งหมดทุกอย่าง
... นั่นก็คือ การไปเล่นสงกรานต์ที่สีลมในวันที่ 15 เมษายนนี้ นั่นเอง
กะจะไปเล่นน้ำที่สีลม โดยนัดเจอกันที่ MBK ก่อน ...
แล้วค่อยไปเวลาประมาณ 4 โมงเย็น (คือหลังจากดู "ดรีมทีม" เสร็จนั่นแหละ)
แต่เมื่อกิจกรรมดูหนัง "ดรีมทีม" นี้เหวิ่งไปแล้ว ก็คงต้องไปสีลมเลยแล้วล่้ะ
... แถมขอปืนฉีดน้ำจากอ้ายวีเผื่อไว้แล้วด้วย ไม่ไปไม่ได้แล้ว 555+

ขณะนี้เราก็ยังอยู่ที่บ้านนั่งเล่น MSN คอยเวลาตอนเย็นอยู่
... พี่สองก็ทักเข้ามาทาง MSN ได้ข่าวว่าเรากำลังจะไปเล่นน้ำที่สีลมวันนี้
พี่สองก็บอกว่า ตนเองก็จะไปเหมือนกัน ไปกับเพื่อนอีกหนึ่งคน
(เหมือนทางฝั่งเรา ที่มีอ้ายวีไปเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว)
เราได้ยินดังนั้น ก็ดีใจเลย เพราะว่าการไปเล่นสงกรานต์ให้สนุกนั้น
เพื่อนก็ถือเป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งเลยทีเดียว
ทางฝั่งเราก็ว้อนเพื่อนมากๆ และทางฝั่งเค้าก็เช่นกัน
จึงได้นัดกันเรื่องการจะพบปะ ซึ่งยังลังเลระหว่าง 2 แบบคือ
... ให้เจอที่ MBK กันก่อนแล้วค่อยไปสีลมพร้อมกัน หรือไปเจอที่สีลมเลยตอน 4 โมงเย็น
ซึ่งพี่สองบอกว่า ถ้าตนได้คำตอบแล้วจะโทรไปบอกทันที

... ไม่นานนัก ก็ได้โทรศัพท์จากพี่สอง จากการคุยๆดูแล้วพี่นัทบีก็อยู่ด้วย
ก็เลยคิดว่าเพื่อนอีกหนึ่งคนที่พี่สองบอกก็คือ พี่นัทบี นั่นเอง !!!
แต่ไม่ใช่ครับ ... เพื่อนพี่สองอีกคนหนึ่งก็คือ คนที่เราไม่รู้จักนั่นแหละ - -"
ส่วนตัวพี่นัทบีนั้น ไม่ว่างวันนี้เนื่องจากไปรับน้องที่ดอนเมือง ...
ซึ่งที่โทรฯมาครั้งนี้ เป็นการคุยกันเล่นๆมากกว่า ...
... พี่สองบอกว่า ตนกลัวเกย์มากกกกกกกกกๆ ~~~
กระเทยไม่เท่าไร แต่เกย์นี่อย่าให้เซ่ด... อีกทั้งเรื่องแมลงสาบอีก ที่พี่สองกลัวเอามากๆ
ถ้าไปสงกรานต์ น้ำจะนองแฉะๆ แมลงสาบจะชอบมาก ถ้ามันไต่ขึ้นขาลามไปถึงหน้าละก็...
... ก็ไซโคฯกันเล่นๆไปขำๆ พี่สองก็บอกเดี๋ยวจะโทรไปหาอีกทีหนึ่ง

ระหว่างนั้น เราก็มาเล่นเกมรอที่ MBK ประมาณช่วงบ่าย
... อื้ม ... ช่วงสงกรานต์นี่คนมันช่างเงียบเหงาจริงแหะ ที่ MBK
เราทนไม่ไหวกับความเงียบเหงานั้น จึงไปที่สนามหลวง เอ๊ย... ซีเอ็ดบุ๊คเซ็นเตอร์
เพื่ออ่านหนังสือรอไปพลาง ทันใดนั้นโทรศัพท์จากพี่สองก็ดังขึ้น พร้อมกับข่าวร้าย (อีกละ)
"พี่คงไปไม่ได้แล้วนะยศ สงกรานต์นี้พี่คงไปกินข้าวมากกว่า ไปกับเพื่อนผู้หญิงน่ะ"
สรุปแล้ว เพื่อนที่จะร่วมชะตากรรมสงกรานต์ก็กลับมาเหลือเพียงอ้ายวีคนเดียวอีกครั้ง...

... หลังจากนั้นเราก็เดินกลับมาที่ตู้เกมที่ MBK อย่างเซ็งๆ
แต่ก็ได้เจอแน็ก เพื่อนเก่าที่ไม่ได้เล่นเกมด้วยกันนาน
ซึ่งมันก็เพิ่งกลับมาจากสงกรานต์ต่างจังหวัด และจะไปสีลมวันนี้เช่นกัน แต่ไป 3 ทุ่ม - -"
... เจอกันอย่างเดียวไม่พอ มันก็ยังบรรยายสรรพคุณความน่าไปเล่นน้ำที่สีลมไว้ดังนี้
"เมื่อวาน ได้ดูข่าวรึเปล่า ที่สีลมมีเด็กแว๊น 80 คน ยิงปืนกันตอน ตี 4 ที่สีลม"
ขอบคุณมากที่บรรยายนะ -*- (เค้าหวังดีแหละ ก็เลยแนะนำว่าถ้าเล่นก็เล่นตอนสว่างๆละกัน)

16.00 น.
ในที่สุดก็ได้เจออ้ายวีที่ MBK โดยมันพารุ่้นน้องของมันมาอีก 2 คน
... อันตัวเราก็ได้ปืนฉีดน้ำ (ที่ไร้น้ำ) มาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เมื่อพร้อมแล้ว เราทั้ง 4 คน ก็เดินทางไปสีลมด้วย tuk-tuk ...
Let's Go To Silom !!!


^ บรรยากาศ สีลม ซอย 1

จุดเริ่มต้นของการเล่นสงกรานต์ปีนี้ของเราไม่ใช่ที่สีลมครับ
แค่เดินทางด้วย tuk-tuk ก็โดนโจมตีเสียแล้ว (รู้ๆอยู่ว่า tuk-tuk มันเป็นเป้าขนาดไหน)
... แต่ไม่นึกเลยว่า หนึ่งในผู้โจมตี จะเป็นผู้โดยสารรถเมล์สาย 47
ซึ่งมีปืนกันทุกคนเลย !!?? (ไม่ทราบว่าเหมาจ่ายรถเมล์มาเล่นสงกรานต์เลยรึเปล่าเนี่ย -*-)
ในที่สุด tuk-tuk ก็มาจอดปลายทางที่หน้าซอยธนิยะ...
... อ่าว ทำไมไม่จอดสีลมล่ะ ?
กว่า tuk-tuk จะฝ่าดงพงไพรเข้าไปจอดที่สีลมได้
คงโดนสงครามแป้ง และน้ำ รุมกระหน่ำ กันก่อนจะถึงสีลมแน่นอนครับ 555+

... ก่อนจะมาถึงสีลม เคยได้คุยกับเมลไว้ก่อนว่า
เมลมันเปิดร้านขายน้ำอยู่ที่ สีลม ซอย 1 ซึ่งมีจุดสังเกตคือ ร้านหอแว่น นั่นเอง
เราก็จึงไปเดินหาร้านเมล เพื่อที่จะขอน้ำฟรี เอ๊ย... ไปสิงสถิตอยู่ที่นั่น
... แต่ทว่าเราไม่ทราบมาก่อนว่า ซอยที่เข้าจากถนนธนิยะ
มันเป็นซอยฝั่งเลขคู่ ก็เลยเดินฟรีไปถึงสีลม ซอย 8
และนี่ก็คือผลลัพธ์จาก ถนนธนิยะ => สีลม ซอย 8


^ โฉมหน้าผู้ร่วมรับชะตากรรม + รุ่นน้องอีก 2 คน

... เห็นดังนั้น ก็เลยยูเทิร์นกลับไปฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นซอยเลขคี่
จะได้ไปที่เป้าหมาย คือร้านหอแว่นที่สีลม ซอย 1
แต่กว่าจะไปถึงได้ ก็นานพอควรอยู่เหมือนกัน
เนื่องจากเป็นที่รู้กันดี ว่าสงกรานต์ที่สีลมคนแน่นขนัดขนาดไหน
โดยเฉพาะตรงถนนคอนแวนต์ (ใกล้จะถึงสีลมซอย 1 แล้ว) แน่นมากๆ
เกิดมาเจอแต่รถติด กว่าจะมาเจอคนติดก็ต้องวันนี้แหละ 555+
... ซึ่งตรงถนนคอนแวนต์นี้เอง ก็ได้รับความสนุกสนานจากพี่ๆ ที่สถานีดับเพลิง
เอารถดับเพลิงของบางรัก มาเล่นสงกรานต์กันถ้วนหน้า (โห... คิดได้ไง)


^ รูปนี้เสี่ยงมือถือพังโคตร ถ้ามันฉีดมาทางนี้ละก็ ... 555+

ในที่สุดก็มาถึง สีลม ซอย 1 หน้าร้านหอแว่นซะที !!!
แต่ทว่ายังไม่เจอเมลเลย ก็เลยแยกย้ายกะอ้ายวีไปก่อน
เพราะว่าเราจะรอเมลอยู่ที่ สีลม ซอย 1 ทีนี่ต่อไปนั่นแหละ ...
... แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเนื่องจากไม่ได้เจอเมลดังใจคาด T_T
(อดเล่น All Star ในเครื่อง PSP ของเมลเลย 555+ เกมอะไรไม่บอก~)
(แต่ในรูปสีลมซอย 1 ข้างบนนั่น ถ่ายติดพ่อกะแม่เมลด้วยนะ ไปหาเอาเอง 555+)

... จากนั้นการเล่นสงกรานต์ของเราก็เป็นไปอย่างสนุกสนาน เดินวนไปเรื่อยๆ
ได้เจอเพื่อนหญิงเก่า 2 คนด้วย (จำชื่อไม่ได้สักคนเลย... ให้ตายสิ -*-)
รู้สึกมีความสุขมากๆ กับการละเล่นในปีใหม่ไทยแบบนี้
... ถึงแม้ว่ามันจะผิดไปจากประเพณีเดิมก็ตามที
ถ้าหากพวกเราทุกคนสามารถรื่นเริงโดยที่ไม่ไปเดือดร้อนชาวบ้านใครได้
เราว่า สงกรานต์น่าจะเป็นอะไรที่สุดยอดอย่างหนึ่งไปเลยทีเดียว ~

เฮ้อ... ยังไงชีวิตนี้เราก็ขาดสงกรานต์ไม่ได้สินะ ^^

19.30 น.
เราก็ได้สนุกสนานกับเทศกาลสงกรานต์อย่างเต็มอิ่มแล้ว
และถึงเวลาที่เด็กดีควรจะกลับบ้าน อาบน้ำ นอน ได้แล้ว
เราก็เลยเดินกลับบ้าน (บ้านอยู่สีลมนี่ครับ สบายเราเลยละทีนี้ 555+)
... แต่ ...
ก่อนจะถึงคอนโดมิเนียมเรา มันจะมีร้านบาร์เกย์คั่นอยู่
... เฮือก ...
ยังไงเราก็ต้องเดินผ่านบาร์เกย์นั่น ไม่เช่นนั้น เราจะกลับบ้านไม่ได้
... ตึก ตึก ...
และแล้วก็เดินมาถึงร้านบาร์เกย์ !!!
ทันใดนั้น มีผู้ชาย 5 คน มาจับตัวและล็อกเราไว้ ทำการสาดน้ำ รุมทาแป้งเข้าอย่างจัง
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ~ ระหว่างที่กำลังชุลมุนนั้นเอง มีมือปริศนามือหนึ่ง !!??
จ๊วบบ...

Result 15/4/2008



~*สุขสันต์วันสงกรานต์ปีใหม่ไทยนะทุกคน*~

ป.ล. สรุปแล้วคอมพ์ไอ้ฉงนมันโดน Spyware นี่เอง... รักษาไวๆนะ ^^

วันที่ 14 เมษายน ถือเป็นวันครอบครัวซึ่งเคลือบแฝงอยู่ในวันสงกรานต์นั่นเอง

... เมื่อวันที่ 13 เมษายน เราไม่ได้ออกจากบ้านเลย ขลุกตัวอยู่แต่ในบ้าน
และตั้งปณิธานแน่วแน่ว่า ปีนี้จะงดเล่นสงกรานต์อย่างเด็ดขาด
ด้วยสาเหตุมาจาก ปีนี้ไม่มีใครไปเล่นสงกรานต์ด้วยเลย
(จาก Research 10 คน ทาง MSN ...ไม่ไปกันทุกคน โอวชิท - -")

... และประสบการณ์สงกรานต์ 2 ปีที่ผ่านมามันช่างประทับใจมาก -*-
เนื่องจากเราได้ไปเล่นสงกรานต์กับพวกแป้งและพี่ถมและคนอื่นๆ อีกมาก
ณ ตรอกข้าวสาร ซึ่งประชาชนก็ช่างชุกชุมกันเสียเหลือเกิน
จนในที่สุด ตกเย็น ก็พลัดหลงกันจนได้ ... กว่าจะมาเจอกันก็เกือบ 2-3 ทุ่มได้
... เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ในวันเดียวกันนั้นเอง กระเป๋าตังค์เราก็ได้หายสาบสูญไป
ไม่แน่ใจว่าทำตกในงาน หรือว่าในแท็กซี่ตอนกำลังเดินทางกลับก็ไม่รู้
... ในกระเป๋าตังค์นั้น นอกจากจะเสียดายตังค์แล้ว (อันนี้มันของแน่นอน 400 บาท)
ยังเสียดายสิ่งอื่นๆอีก เช่นรูป Smile Photo , บัตรนักเรียน ตอน ป.1 ฯลฯ
... ทั้งหมดนี้จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เราตัดขาดจากตรอกข้าวสารตลอดไป
และอีกสาเหตุก็คือ ... เราไม่ปลื้มผู้หญิงที่นั่น (ถุย... ไอ้หล่อเลือกได้ -*-)

กลับมาเรื่องวันครอบครัว 14 เมษายน กันต่อ ...

วันนี้ก็ได้นั่งเล่นคอมพ์ทั้งวัน จนเกิดความรู้สึกเบื่อ ...
ทำให้เรารู้ได้ว่าคอมพ์มันไม่ใช่ทุกอย่างสำหรับชีวิต อย่าไปติดมันมาก
จึงได้ทำการ Shut Down มันลงไป และเดินไปหาพ่อแม่
"เบื่อจัง ไปหาอะไรกินกัน" เราโปรยคำชวน ในขณะที่พ่อและแม่เรานอนอยู่บนเตียง
ทั้งคู่นิ่งเงียบ พ่อเรานอนกลิ้งเกลือกจากหัวเตียงไปท้ายเตียงกลับไปมา 3 รอบ
จึงตอบตกลงไปด้วยจนได้ ... นับว่าเป็นการชวนที่ง่ายดี แต่คุ้มมากๆ
... เพราะตัวเราเอง ไม่ได้กินข้าวเป็นครอบครัวแบบนี้มานานพอใช้ได้เลย

และแล้วเราก็เริ่มออกเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ ซ้อนสามคน พ่อแม่ลูกไปเลย
เริ่มออกจากบ้านวิ่งไปเฉียดๆ สีลม ได้เห็นคนเล่นสงกรานต์เฮฮา ทะลักน้ำแตกมาก
... เห็นแล้วก็เกิดความอยากเล่นนิดๆ แต่ยังไม่ลืมปณิธานที่กล่าวข้างต้น
จึงวิ่งเลยผ่านไป ระหว่างนั้นแม่ก็บอก "ไปกินที่เยาวราชกัน" พ่อก็ไปทันทีเลย
แสดงให้เห็นว่า พ่อเราเคารพแม่เรามากนะเนี่ย 555+
ระหว่างที่กำลังเดินทางผ่านเยาวราช ก็ไม่พบร้านที่กินประจำเปิดอยู่เลย
อย่างเช่น ร้านก๋วยจั๊บ ข้าวต้ม ปิดหายไปกับสงกรานต์หมด จึงเลยผ่านเยาวราชไป

... จนไปถึงที่สี่แยกหนึ่ง ก็ได้จ๊ะเอ๋กับขวดกลางถนน (ขวดตำรวยนี่แหละ)
มันโบกให้ชิดซ้ายไปเลยครับ (ก็เล่นซ้อนสามคนขนาดนี้ ก็ต้องโดนใบสั่ง)
... แหม คุณขวดครับ วันหยุดแท้ๆ ขยันกันจังเลยนะ ขยันเก็บตังค์กันจริงๆ ~
"ชิดมาทางซ้ายนี้เลยครับ" ขวดกล่าว พ่อเราเห็นดังนั้น จึงปั่นไปทางขวา แล้วยูเทิร์น
วิ่งด้วยความเร็วสูงหนีตำรวจเป็นผลสำเร็จจนได้ ระหว่างนั้นแม่ก็แซว ...
"พ่อเธอเนี่ย ... ถูกชะตากับตำรวจเหลือเกินนะ ขี่เมื่อไหร่เจอกันตลอด..."

... ในที่สุดก็มาลงเอยที่ร้านซีฟู้ดตรงเยาวราชเช่นเดิม
ต้มยำกุ้ง ปลากระพงนึ่งมะนาว กุ้งเผา 1 กิโลฯ คือสิ่งที่สั่งไป ...
เวลาผ่านไป ก็กินไม่หมดจนได้ เหลือกุ้งเผาอยู่ 3 ตัวกลับไปเชยชมที่บ้าน

... "การได้ทำกิจกรรมอะไรด้วยกันเป็นครอบครัว
ไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมอะไรก็ตาม ขอให้เป็นครอบครัว แล้วรู้สึกดีจัง ^^"
เรานึกในใจ ระหว่างนั่งมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ทันใดนั้น ...

"ตูมมมมมมมม..."
พ่อแม่ลูกเปียกปอนตามธรรมเนียมสงกรานต์

อาห์... ได้น้ำเย็นๆมาชุ่มร่างกายอย่างนี้
ทำให้ลืมอากาศ 37 องศาเซลเซียสวันนี้ไปได้เลยแหะ ^^

 

*งาน BIG = Bangkok Interactive Game นั่นแหละ ~

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของงาน BIG 2008 แล้วซึ่งตรงกับวันอาทิตย์นั่นเอง
เราเดินทางมาที่งานคนเดียวเวลาประมาณบ่ายๆ เพราะเป็นเวลาที่เสร็จจากโบสถ์พอดี
... แต่เดินเข้ามาไม่ทันไร ก็ได้เจอพี่ดูโอ้ พี่ร็อคกี้ และ พี่ม่อน
จึงได้ไปคุยกันที่ร้านกาแฟ หลังเวทีใหญ่ ซึ่งก็ได้คุยเกี่ยวกับเรื่องการแต่งเพลง
และเรื่องการพัฒนาซอฟท์แวร์ Music Games ฆ่าเวลาไปสักระยะ
... จนได้เวลาอันสมควร เราก็ได้ไปเดินดูบูธต่างๆ รอบงานซึ่งก็เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

*ผ่านไปสักพัก ก็ถึงเวลาที่นัดกับพี่ gabbah ไว้เพื่อมารับแผ่น OST IIDX15
เพราะทุกเพลงเลย ขอบคุณไว้ในที่นี้ด้วยนะครับ (อุตส่าห์ลำบากมาถึงสยามพารากอน
และพี่เค้ามากับแฟนด้วย อิอิ ^^)



เรามาเข้าประเด็นสำคัญกันดีกว่า กับสิ่งที่ทำให้เรา enjoy กับงานนี้ในวันอาทิตย์
นั่นก็คือเกม RockBand ของค่าย EA ซึ่งได้ลงในเครื่อง PS3
และปรากฏโฉมในบูธ MXG ซึ่งมีรูปแบบการเล่นเป็นเกมแนวดนตรี
ที่สามารถเล่นพร้อมกันได้ถึง 4 คน อันประกอบไปด้วย นักร้อง มือกีตาร์
มือเบส และ มือกลอง โดยลักษณะการเล่น จะจำแนกได้ดังนี้

นักร้อง - จะต้องร้องเสียงสูง และ ต่ำ ให้เข้ากับจังหวะเพลง ไม่สนตรงเนื้อร้อง
ว่าถูกหรือไม่ และจะมีการเคาะไมโครโฟน ประกอบจังหวะเป็นบางท่อน
มือกีตาร์ มือเบส - มีลักษณะการเล่นเช่นเดียวกับ Guitar Hero
แต่จะมีเพิ่มเข้ามาอีก 5 ปุ่มใกล้ๆที่ดีด ใช้สำหรับท่อน solo
โดยกด 5 ปุ่มดังกล่าว เพียงอย่างเดียว ไม่ต้องดีด สนุกมาก~
มือกลอง - มีลักษณะการเล่นเช่นเดียวกับเกม Drummania
หากแต่มีที่ตี 4 อัน และเหยียบเช่นเดิม

นั่นก็คือ วิธีการเล่นคร่าวๆ ซึ่งเราก็ได้ทำความเข้าใจพอสมควรก่อนที่จะถูกรับเชิญ
ไปเล่นเกมนี้โชว์ ในฐานะมือกลอง (เป็นส่วนใหญ่) และเล่นกีตาร์บ้างเป็นบางเพลง
... แต่ที่จะมันส์จริงๆ ต้้องเพลง Blackened ของ Metallica (วงนี้โหดทุกเพลง)
ซึ่งเพลง Blackened นี้ทำเอาเราตายคางานไป 2 รอบ กว่าจะผ่านในรอบที่ 3
(โหดจริงๆ ลอง Search ใน YouTube อิอิ)

... ต้องบอกว่าเป็น Music Games ที่ค่้อนข้างลงตัวในทุกอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นเพลงที่มีมากมาย (ซึ่งสามารถ Download เองเพิ่มได้เรื่อยๆ)
และจำนวนผู้เล่นที่เหมาะกับครอบครัว กราฟฟิกที่สวยงามน่าเล่น
ทั้งหมดนี้มันทำให้เราปลื้มเกมนี้เอามากๆ ^^
... เพื่อนๆที่ยังไม่ลอง ชาตินี้ต้องไปลองสักครั้งนะ มันสุหนัตจริงๆ 555+


(ตอนตีกลองนี่ จอยกลองเค้าหุ้มพลาสติกตลอดเลยแหะ ตีลำบากนิดนึง
เวลา solo ที พลาสติกเยินหมด 555+)

ป.ล. อัพเดท Jordan ผ่าน 54% ละ (ก็ตายอยู่ดีละฟระ 555+)

*งาน BIG = Bangkok Interactive Game จ้ะ ^^

เรื่องมันเริ่มต้นตรงที่ พี่ถมโทรมาบอกว่า มีแหล่งแจกบัตรเข้างาน BIG ฟรี
ซึ่งแหล่งนั้นก็คือ ที่ร้านซีเอ็ดบุ๊คเซ็นเตอร์ทุกสาขา
... เมื่อได้ยินดังนั้น เราซึ่งอยู่ที่ MBK อยู่แล้ว ก็จึงเหาะไปที่้ร้านซีเอ็ดฯ
ได้ไปฉกบัตรเข้างานฟรีมาทั้งสิ้น 8 ใบ (แบ่งให้พี่ถมไป 4 ใบ)

แล้วก็นัดพี่ถมไว้ว่า วันพฤหัสฯ จะไปงาน BIG ด้วยกันตอนเที่ยงวัน
แต่แล้วพี่ถมก็เลท ไปเป็นเวลาบ่าย 3 โมงเย็น (ซะงั้นเลย...)
เราจึงตัดสินใจไปวันศุกร์แทน ~

ซึ่งเมื่อคืนวันพฤหัสนี้เอง โอมได้ PM มาถึงเรื่อง ขอบัตรเข้างาน BIG ฟรี
จึงตกลงกันได้ว่า ตอนเที่ยงครึ่งของวันนี้จะมารับบัตรจากเรา และไปงานด้วยกัน
โดยได้นัดเจอกันที่ MBK ก่อนแล้วจึงไปสยามพารากอนกัน

... และแล้วก็มาถึงงาน BIG ที่ชั้น 5 รอยัล พารากอนฮอลล์คร้าบ !!! ...

เมื่อเดินย่างก้าวเข้าไปขั้นแรก ก็ไปที่บูธเมก้าก่อนเลยครับ
แต่ไม่ได้ไปเล่นเกมกะเค้าหรอกนะ มาดูบูธโคนัน แต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไร มีหมดแล้ว 555+
ส่วนใครที่ไม่ีมี ก็ควรจะซื้อนะ เพราะของแต่ละอย่างลดราคาได้ใจ ดีมากๆ
Photo book โคนัน ราคา 300 บาทเอง ถูกมากๆครับ สำหรับแฟนโคนัน

ต่อไปก็ได้เดินไปโซน Animation ได้เจอพี่สาวให้มาทำแบบสอบถามเล็กน้อย
ซึ่งคำถามมันก็เกี่ยวกับอนิเมนั่นแหละ พอทำเสร็จเค้าจะให้จับฉลากลูกบอล 1 ลูก
... ก่อนที่เราจะจับ ก็เหลือบไปมองเห็นผู้หญิงข้างๆ เขาจับฉลากมา
แล้วได้รางวัลเป็น โมเดลกันดั้ม (ในใจเราก็คิดไว้คงต้องได้มั่งแน่ๆ 555+)
ในที่สุด เราก็จับออกมา ได้ลูกบอลว่างเปล่า / โอมก็ว่างเปล่าเช่นกัน แง... T_T
... บูธนี้ก็เป็นอันแป้กไป



มาสะดุดอีกครั้งกับ โซน NadzProject-ร้านเกมชื่อก้องโลกที่อยู่ใกล้บ้านเราโคตร
(ประมาณว่า เดินไปไม่ถึง 100 ก้าวก็ถึง อิอิ...)
ซึ่งบูธนี้เราก็ได้ไปสัมผัสเกม Guitar Hero II ของเครื่อง XBOX360 มา ...
... (กราฟฟิกสวยกว่าของ PS2 เล็กน้อยจ้ะ) ในงานเค้าจะให้เล่นจอยกีตาร์จริง
แต่ดันมีเพลงไม่ครบซะนี่ จะเหลือเพลงโหดๆ ก็คือ SIX กะ JORDAN เท่านั้น
ก็เลยลองเลือกเล่นเพลง SIX ในระดับความยาก EXPERT ซะเลย
... และผลการเล่นก็เป็นไปดังคาด-ตายไปตามระเบียบครับ
ส่วนหนึ่งที่เป็นสาเหตุการตาย คงเป็นเพราะ D-cosplay ข้างๆบูธนี้
มันช่างยั่วยวนตา ยั่วยวนใจเหลือเกิน ทำให้ขาดสมาธิในการเล่นครับ
(ที่ว่ามา 2 บรรทัดบน อ้างทั้งนั้นแหละ ไม่เกี่ยวเลยซักกะนิด 555+)
... แต่คนไทยไม่ยอมแพ้ครับ จึงลองเล่นเพลงเดิมอีกรอบ
ผ่านไปกว่า 5 ครั้งในที่สุดก็ผ่านจนได้กับเพลง SIX ในระดับ EXPERT
แต่ตอนผ่านครั้งแรก ก็ใกล้จะตายอยู่แล้วแหละ แต่จู่ๆมันดันระเบิด Star
(ซึ่งอยากจะใช้ตั้งแต่ต้นเพลงใจจะขาด แต่ใช้ไม่เป็น 555+)
ทำให้เลือดเต็มโดยเร็ว เลยผ่านแบบงงๆ ... แต่ก็ดีใจมากครับที่ผ่าน อิอิ...
ส่วนอีกเพลง JORDAN คงไม่ต้องพูดถึงครับ เล่นแล้วจอดับเลย
ผ่านไปเพียง 47% ของเพลงเท่านั้น ฮือๆๆ T_T

เดินมาอีกหน่อย ก็เจอบูธของกระทิงแดงที่เปิดเกม Wii Sports ให้เล่น
... นับเป็นครั้งแรกของเราที่ได้สัมผัสกับเครื่อง Wii (ตอนนี้ที่บ้านหรูสุดก็ PS1)
ก็มีมินิเกมให้เลือกหลายเกมครับ ทางพี่ทีมงานก็เลือกเกมโหม่งบอลให้
ซึ่งลักษณะการเล่น จะมีแท่นให้เรายืนวางเต็ม 2 เท้า
และจะมีลูกบอลพุ่งมาทางเราใน 3 ทิศทาง คือ ซ้าย-กลาง-ขวา
แต่สิ่งที่พุ่งมาหาเรามันไม่ใช่ลูกบอลอย่างเดียวน่ะสิครับ
มันจะมีรองเท้า และเศษสวะอย่างอื่นด้วย ที่เราต้องหลบให้ทัน
โดยบังคับทิศทางไปทางซ้ายด้วยการโน้มน้ำหนักลงไปที่ปลายฝ่าเท้าซ้าย
และทางขวาก็ทำในลักษณะเดียวกัน ส่วนตรงกลางก็ให้ยืนเต็ม 2 ฝ่าเท้า
... เราเล่นไปก็ได้สูงสุด 60 คะแนน ส่วนโอมได้ 100 คะแนน
ซึ่งผลการเล่นก็อยู่ในระดับ 2/4 ดาวทั้งหมด (ถือว่าพอใช้ล่ะเนอะ)

เอาล่ะ ... ต่อไปเราก็จะเข้าไปเยี่ยมชมโซน Game Online กันบ้างแล้ว
ติดตามชมตอนหน้านะครับ

ป.ล. เมิน Galaxy 55555+
ป.ล.2. ไปงานมาวันนี้ไม่เห็นเจอ RockBand เลยอ่ะ เซ็งจ้ะ
ป.ล.3. แสรดด... วันนี้ 4 เมษาฯ วันหนังไทยเค้าจัดที่เซ็นทรัลเวิลด์ฯนี่หว่า
ลืมซะสนมเลย T_T

<< ท่ามาตรฐานถ่ายรูปหญิงไทย

ย้อนไปเมื่อช่วงเริ่มปิดเทอมมาไม่นาน
ลูกพี่ลูกน้องของเรา (ชื่อหลุยส์และหลิว เป็นฝาแฝดกัน ) และแม่เขา
ซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่ จ.พิษณุโลก ได้ลงมากรุงเทพฯ เพื่อมาทำงานที่ร้านอาหาร
ร้านอยู่แถวๆบริเวณ พระราม 3 ชื่อร้าน "เรือนทอง"
(โฆษณาหน่อยครับ ร้านนี้มีดารามาบ่อยมาก เมื่อไม่นานนี้ก็พิม ซาซ่า)
อีกทั้งเรื่องคุณภาพอาหารก็ไม่ต้องพูดถึงว่าอร่อยขนาดไหน
... ว่าแล้วก็อยากไปอีกมั่งจัง ไม่ได้ไปนาน คิดถึงอ้ะ 55+

... อยากทราบรายละเอียดร้านหรอ
เข้าเว็บนี้ เลยจ้ะ (o_O)

เมื่อสัปดาห์ก่อน หลุยส์และหลิวได้โทรมาหาเรา จะชวนไปดูบอล
ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน ทั้งคู่อยากดูมาก คู่ที่ไทยเตะกับโอมานน่ะ
(ซึ่งตอนนี้ก็รู้ผลแล้วว่า ทีมชาติไทยเราเจ๋งขนาดไหน TwT)
แต่เราไม่ชอบไปดูฟุตบอลแบบสดๆสักเท่าไร จึงบ่ายเบี่ยงไปทำอย่างอื่นแทน
... คือต้องชวนไปเที่ยวสักที่แหละ เพราะเค้ามากรุงเทพฯทั้งทีจะเฉยๆได้ไง
ก็ตกลงกันว่า วันที่ 1 เมษาฯ จะไปดูหนังปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น ด้วยกัน
(ก็กลายเป็นว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังที่เราได้ดู 2 รอบ ก็สนุกทั้ง 2 รอบเลย)

... เป็นอันตามนั้น ...

จนถึงวันที่ 1 เมษายน หลังจากที่หลุยส์และหลิวทำงานที่ร้านเสร็จก็มาถึงที่บ้านเรา
เพื่อจะไป MBK ด้วยกัน ซึ่งวันนี้ก็พาแม่ และ เพื่อนอีกคน ชื่อ จอยมาด้วย
ตอนแรกที่ได้เจอหลุยส์และหลิวหลังจากที่ไม่ได้เจอกัน 1 ปี
(คือเค้าจะมาทุกๆปิดเทอมใหญ่นั่นล่ะนะ) น่ารักขึ้นโคตรๆ ถึงแม้จะอ้วนไปนิด 55+
... ส่วนจอยนี่ หน้าตาจะสวยกระชากใจมาก ให้นึกถึง โอปอล์แห่ง GTH ไว้ครับ
ว่าแล้วก็เดินทางไป MBK ด้วยกันทั้งหมดด้วย BTS จนถึงประมาณ 17.00 น.
ไปดูรอบหนังปิดเทอมใหญ่ฯ ก็มีน่าสนใจอยู่ 2 รอบคือ
16.45 - (เข้าไปเริ่มหนังเลย ไม่ต้องรอโฆษณาหรือไม่ก็คงถึงฉาก ปิดเทอมแล้วโว้ย)
17.45 - ซึ่งทั้งหมดก็ตกลงที่จะดูรอบนี้ โดยเวลาที่เหลือก็ไปหาอะไรกินรอ
ก็ได้ไปกินไอศกรีมที่ swensens แล้วก็ได้ถ่ายรูป 2 รูปบนนั่นมาละครับ

... พูดถึงเรื่องถ่ายรูป อย่าให้ทั้งคู่ได้สัมผัสกล้องเป็นเวลานานนะ
ไม่งั้น event นึงจะได้ประมาณ 100 รูปเป็นอย่างต่ำ
คือจะย้ำแต่รูปเก่าๆ จนกว่าจะได้มุมที่พอใจ บางทีลองนั่งเปิดรูปไล่ๆไปเรื่อยๆ
นึกว่าเดี๋ยวนี้กล้องมันมี animation ในตัวแล้ว - -"

... เอาล่ะ ในเมื่อกินเสร็จแล้วก็ไปสนุกสนานกับหนังจนถึง 20.20 น.
แล้วก็ว่าจะไป shopping ที่สีลมต่อ โดยเดินทางด้วย tuk tuk (ตั้ง 60บ. -*-)
และแล้วก็ถึงสีลมจนได้ แถมระหว่างทางได้เดินผ่านพัฒน์พงศ์ด้วย
ระหว่างดูของไป ก็ไม่รู้จะเหลือบไปทางซ้ายเจอกับ ผู้หญิงเสื้อผ้าน้อยชิ้นรูดเสา
หรือจะดูของสินค้าอันหลากหลายทางขวาดี (ทุกคนเป็นเช่นนี้ 55+)
เดินไปสุดซอยพัฒน์พงศ์อาจกลายเป็นเด็กใจแตกได้ในไม่ช้า +.+
จากการไปเดินที่สีลมก็ได้ของกลับติดบ้านมาเล็กน้อย
เป็นตุ๊กตุ่นน้ำ ที่ปาลงบนที่ใดๆแล้วมันจะแตกและรวบลงมาเป็นรูปร่างใหม่อีกครั้ง
(เรียกไม่ถูกจริงๆ รู้แต่ว่าข้างในมันเป็นน้ำ ซื้อมา 2 ตัว 70 บาท)

ในที่สุด ทุกคนก็กลับมาที่บ้านเราอีกครั้ง และได้ถ่ายรูปกันไปมาที่บ้าน
วนอยู่ 4 คนนี่แหละ ไม่ว่าจะเป็น จับคู่ ถ่ายเดี่ยว ถ่ายวงกันไปมา จนครบทุกรุปแบบ
ในที่สุด 22.00 หลุยส์ หลิว จอย และ แม่เขาก็ต้องกลับไปที่ร้านเรือนทอง
... ประมาณสงกรานต์อาจจะได้ไปเที่ยวด้วยกันอีก
แล้วไว้จะไปเยี่ยมที่ร้านเรือนทองนะ ^^ (อยากกินฟรี~~ ไม่ช่ายยย...)

ปิดเทอมวันนี้ ดูพิเศษและสนุกไปอีกแบบดี
การที่เราได้เจอคนที่ไม่ได้เจอกันนาน และมาทำกิจกรรมร่วมกัน
ทำให้เรารู้สึกดี ซึ่งมันคงมาจากสาเหตุที่ว่า
การที่เราได้พบกันนั้น ทำให้เราหายคิดถึงกันนั่นเอง

ป.ล. สงสัยตุ๊กตุ่นน้ำนั่นจะเป็นของกลับติดบ้านอย่างที่ว่าจริงๆ
ลืมไว้ที่บ้านเราเฉยเลย (เดี๋ยวคราวหน้าเอาไปคืนให้จ้ะ)

อีกแล้วเหรอ กับผู้ชายคนนี้ ? 555+

... แต่คงจะไม่พูดถึงไม่ได้ เพราะเขาได้กลับเข้ามาในวงเวียนชีวิตของเราอีกครั้ง
เมื่อเขาได้ทำงานเป็นเลขานุการที่บริษัท AIA อยู่ตรงสีลม
ซึ่งมันใกล้กับบ้านเรา และที่สำคัญคือ ใกล้กับมาบุญครอง
หมายความว่า เราจะได้เห็นพี่มากีที่ MBK เป็นครั้งคราว

... ซึ่งแน่นอน วันนี้ พี่มากีก็ได้มาปรากฎกายที่ MBK พร้อมกับสัมผัสมิวสิกเกมที่คุ้นเคย
รวมทั้งได้เล่น EZ2DJ และสัมผัส speed MAKEE ซึ่งเป็นของตัวเอง
และโชว์ลีลาเด็ด กับเกมอื่นอีกมากมาย เช่น gh1-2 , pnm14 , gfdmv3
(มันก็ทุกเกมเลยนี่นะ 555+)
... และก็ได้ไปกิน shabushi ของโออิชิที่เปิดใหม่ที่ MBK ชั้น 3 ฝั่ง tokyu
ซึ่งได้ไปกับเท็นด้วย แน่นอนว่าไปกับเท็นต้องมีความรู้รอบโต๊ะมาเล่าให้ฟังเสมอ

เรื่องราวมีอยู่ว่า ...
เท็นไปเรียนมหาลัยฯ มา อาจารย์ก็ถามคำถามนึงไปว่า

ลองเปรียบเทียบโลกกับสิ่งๆหนึ่งพร้อมเหตุผลซิ ? เท็นมันตอบว่า
"โลกก็เปรียบเสมือนศีรษะคนเรา มีต้นไม้คือเส้นผม
มีแม่น้ำ ลำธาร มหาสมุทร เป็นน้ำตา และเลือดที่หลั่งมา
มีตึกรามบ้านช่อง และโรงงานต่างๆ เป็นผมหงอก
แล้วก็มีมนุษย์อย่างเราเป็นเห็บเหา ที่คอยทำร้ายศีรษะอยู่ตลอดเวลา
ไม่ว่าจะเป็นการตัดไม้ทำลายป่า ปล่อยอากาศเสีย และอื่นๆ อีกมากมาย"

เออฟังไปก็ดูดี ไหนลองเล่าต่อซิ

จงหาความสัมพันธ์ระหว่าง บุหรี่ กับ รอยยิ้ม ?
... มีคนเปรียบเปรยการสูบบุหรี่ จะทำให้อายุสั้นลง 1 วัน
แต่ก็มีคนเปรียบเปรยเช่นกันว่า การยิ้ม จะทำให้อายุยืนขึ้น 1 วัน
เท็น ซึ่งเป็นผู้รักการสูบบุหรี่จึงทำการสูบบุหรี่ พอสูบเสร็จก็ยิ้มทุกครั้ง
ทำให้วันที่เพิ่มขึ้นและลดลง หักล้างกันพอดี ทำให้อายุคงที่

(เอ่อ... แบบนี้แถวบ้านเรียกว่าบ้านะจ๊ะ 555+)
แต่จากการที่ได้ฟังเท็นเล่าเรื่องนี้ ก็ทำให้เราคิดได้ว่า
อืมม... อย่างน้อยคำถามมันก็ให้คนตอบได้ใช้พลังความคิดสร้างสรรค์
ดีกว่าี่เด็กเรียนบางคนที่เรียนตามแต่ทฤษฎี ไม่มีพลังจินตนาการ
ซึ่งเราว่าจำเป็นกว่าในการดำรงชีวิตตั้งเยอะนะ ...

อืมม... ก็สนุกดีนะ หลังจากกินเสร็จก็แยกกับเท็นแล้วกลับบ้านกับพี่มากี
ซึ่งตกลงกันว่าจะกลับ 162 ซึ่งผ่านสีลม (บ้านเรา) และคลองเตย (บ้านชั่วคราวมากี)
ก็เริ่มรอตั้งแต่ 4 ทุ่ม ยัน 4 ทุ่ม 45 นาที ระหว่างที่รอนั้นเอง
ก็ได้ถ่ายคลิปพี่มากีอยากฝากอะไรบอกถึงพวกเราๆ ชาว sicom (อารมณ์ว่างจัด) เล็กๆน้อยๆ
ความยาวประมาณ 2 นาที ใครอยากดูก็มาดูที่มือถือเราก็ละกัน
ก็ได้แต่ถ่ายคลิปฆ่าเวลาไป แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มี 162 วิ่งมาสักคัน (สงสัยกลับอู่หมดแล้ว)
จึงตัดสินใจเดินกลับบ้าน โดยมีพี่มากีไปส่งที่บ้านเราก่อน เพราะตอนนั้นค่อนข้างดึก
เราเป็นเด็กน้อย กลับบ้านคนเดียว เดี๋ยวจะโดนฉุด (ใคร๊ ... มันจะฉุดเนาะ)

ระหว่างเดินไปส่ง พี่มากีก็คุยที่เรื่องงานที่ตนทำ ว่าจะมีการสอบเกี่ยวกับจรรยาบรรณการประกัน
ซึ่งจะมีติวในโอกาสต่อไป ก็ขอให้พี่ตั้งใจให้เต็มที่ละกันนะ อย่าหลับระหว่างติวล่ะ~

ตั้งแต่คบพี่มากีมาจนถึงทุกวันนี้ พี่มากียังคงเส้นคงวาตลอด
ไม่แปรผันนิสัยไปตามอารมณ์ตามกระแส ไม่เป็นนกสองหัว จริงใจต่อรุ่นน้อง
เป็นคนมีอารมณ์เฮฮาเสมอ มันแบบ ...อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดีอ่ะ ได้ยิ้มตลอด
หวังว่าคงจะเจอกันอีกในไม่ช้า และรู้สึกภูมิใจที่มีรุ่นพี่อย่างนี้

... ผิดกับคนบางคน

... สวัสดาคิบ ...

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ได้ไปดูปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่นซะทีครับ
สนุกมากๆเลย ทั้ง 4 ตอน แต่ใจจริงชอบตอน โอ๋เล็กมากที่สุด เพราะมันเป็นอะไรที่สมหวังที่สุด
ใครยังไม่ดูแนะนำให้ไปดูกันครับ หนังดีๆจริงๆ รับประกัน ~
ถ้าไม่ดี ก็ให้ไปถีบเพื่อนผมได้เลย (ซวยตลอด 555+)
... อ้อ เพิ่งรู้ว่าเรื่องนี้มีชื่อ eng ด้วย เรียกว่า "hormone"
ก็คงจะ hormone จริงๆ โดยเฉพาะฉากที่ โซระ โผล่มา hormone มันพลุ่งพล่านเหลือเกิ๊น...
555555555+

แต่ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องที่เกริ่นเลย เกริ่นไปให้เปลืองที่เล่นงั้นละ อิอิ (อีกแล้วเรอะ...)

... ปิดเทอมที่ผ่านมาได้กว่าหนึ่งเดือนแล้ว เราก็หมกมุ่นอยู่กับการทำ bms ให้
EZ2DJ MBK TRAX -FULLY CONTROL- ซึ่งคิดว่าก็น่าจะพอแล้ว (ได้มา 3 เพลง)

การหมกมุ่น มันก็มีทั้งส่วนที่ดี และส่วนที่ไม่ดี แล้วแต่คนจะมอง และกรณี
ส่วนที่ดี มันก็เหมือนเป็นการแสดงการทุ่มเท และความพยายามที่มีอยู่ในตัวเรา
ให้ออกมาจากแบบนามธรรม กลายเป็น รูปธรรม ให้กับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
ทำให้เรื่องนั้นดูมีคุณค่า ถึงแม้จะไม่มีคุณค่าในสายตาคนอื่น
แต่มันก็มีคุณค่ากับตัวเรา ทำให้เรามีความภูมิใจกับสิ่งเราได้ทำลงไป
และก่อให้เกิดความสุขในการดำรงชีวิตของเราในที่สุด
... ส่วนที่ไม่ดี มันก็มี ซึ่งก็คือ โลกนี้มันยังมีอะไรอีกมากที่เราไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็น
เป็นไปไม่ได้ที่เราจะรู้ทุกเรื่องบนโลกนี้ ซึ่งหากเราเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องเดียว
จะทำให้พลาดโอกาสในการสัมผัสสิ่งต่างๆบนโลกที่พระเจ้าเตรียมไว้ให้
ทำให้เราเป็นคนขาดความรู้ และขาดประสบการณ์ในบางเรื่องที่ควรจะรู้
เช่น มารยาทการเข้าสังคม มนุษยสัมพันธ์ การมีเพื่อน หรือเรื่องอื่นๆ
ซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่า เป็นสิ่งที่จำเป็นในการดำรงชีวิตเลยทีเดียว

แต่นั่นมันไม่ใช่ประเด็น (อ้าว... สาส)

ประเด็นที่อยากจะบอกจริงๆก็คือ

(เล่นเกมทศกัณฐ์รึไงน้อง)

วันนี้อ้ายวีได้ไปดู ปิดเทอมใหญ่ฯ มาละ (กะผู้หญิงด้วย) อิจฉามันจัง
... แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปดูมั่ง (กะผู้ชายเว้ย กูมันเกย์ 555+)

แต่ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องที่เกริ่นเลย เกริ่นไปให้เปลืองที่เล่นงั้นละ อิอิ
หลังจากที่อ้ายวีได้ดูหนังเสร็จแล้ว ก็มาแวะที่ตู้เกมสักพัก แล้วก็ขอตัวไป (บอกเดี๋ยวมา)
... ไม่กี่นาทีนั้นเอง สาวสาวสาวสาวสาว ทั้ง 5 คนเมื่อวาน
ก็มาเยือนโซนพวกเราอีกครั้ง พร้อมกับส่งตัวแทนเข้ามาสืบเสาะหาอ้ายวีทีละคน
(เราก็นั่งมองอย่างเพลินๆ) แต่ก็ไม่พบ ...แน่นอนดิ มันเพิ่งไปเมื่อกี้นี้เอง
(... ไม่รู้อ้ายวีมันมีจิตสังหารรึเปล่า เหมือนมันรู้ว่าสาวทั้ง 5 จะมาเลยเผ่นก่อน 55+)
จากนั้นไม่นาน พวกเธอทั้ง 5 ก็หายไป แล้วอ้ายวีก็กลับมาตรงโซนตู้เกมอีกครั้ง
เหมือนวันนี้พวกเธอทั้ง 5 จะเป็น inverse กับอ้ายวีอย่างไรอย่างนั้น
ไม่ได้เจอกันเลย เดี๋ยวคนนู้นมาเดี๋ยวคนนี้ไป แต่...
คงเป็นพรหมลิขิตอีกครั้ง ที่ทำให้พวกเขาทั้งสองได้เจอกันเสียที
ในขณะที่อ้ายวีมันกำลังเล่นเกมขับรถอยู่ พวกเธอก็ได้มาพบอ้ายวีจนได้
แต่พวกเธอไม่ได้ตรงเข้าไปหาอ้ายวี แต่กลับไปหาพี่เจี๊ยบบันเทิงฯ แทน
แล้วก็รุมคุยกันอยู่นาน จนในที่สุดพวกเธอก็จากไปจริงๆ

... ด้วยความที่เราชอบรู้เรื่องชาวบ้าน จึงได้ไปสอบถามพี่เจี๊ยบบันเทิงฯ
ซึ่งมีความรู้จักเกี่ยวข้องกับน้องๆทั้ง 5 อยู่บ้าง ไม่มากก็น้อย จนได้ความจริงมาว่า
มีคนที่แอบชอบอ้ายวีแค่คนเดียวเท่านั้นจริงๆ และวันนี้เธอใส่เสื้อนักเรียนมา 
เราก็เหลือบไปมอง ... อืม~~ คนนี้นี่เอง ...
... ความสงสัยของเราก็เริ่มกระจ่างหาย ทุกอย่างเคลียร์หมด
เหลือแต่วีเท่านั้นแหละ ที่จะทำอย่างไรต่อไปกับผู้หญิงที่มาแอบชอบเขา

คืนนี้ ผู้หญิงคนเดียวคนนั้นก็ได้โทรมาหาอ้ายวีอีกครั้ง ...
... ก็ได้สนทนากันไปเรื่อย สักพักอ้ายวีก็บอกกับเราว่า "น้องเค้าคุยดีนะ...
ถ้าดีพี่จะรับเป็นน้องสาว ~" อืมม... ไปๆมาๆ อ้ายวีมันก็ชักติดใจแล้วแหะ 55+

... ยังไงๆ ก็ขอให้มีความสุขกับชีวิตวัยรุ่นอีกคนนะ อ้ายวี อิอิ~

ส่วนกระผมก็ต้องขอจบการรายงานแต่เพียงเท่านี้
ขอบคุณและสวัสดีครับ /|\

ก่อนอื่นมารู้จักเพื่อนใหม่ของเรากันก่อน เขาชื่อ "วี" นะ (ชื่อเหมือนเพลง IIDX ชื่อดัง)
สิงสถิตอยู่ที่ MBK เหมือนกับเราเลยล่ะ แต่รู้จักกันไม่ทันไร ก็เนื้อหอมซะแล้ว 555+

... เรื่องราวมีอยู่ว่า ขณะที่พวกเรากำลังสนุกสนานกับตู้เกมของ Sicom อยู่
ซึ่งตอนนั้นมีบุคคลที่อยู่ดังนี้ - เรา พี่ร็อคกี้ (ยามเฝ้าตู้) หุย (เจ้าพ่อรั่ว) วี (หนุ่มเนื้อหอม)
ก็เริ่มมีสิ่งที่ผิดแปลกสังเกตการณ์ไปจากเดิม แต่มันคืออะไรกันนะ มาดูกัน ...
... ขณะที่ วี กำลังเล่น ez2dj อยู่นี้เอง ก็มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งมาเล่น guitar hero
(ซึ่งมันอยู่ข้างๆตู้ ez2dj นั่นเอง) นับไปได้ประมาณ 5 คน แต่ก็ยังไม่น่าเอะใจอะไร
จนกระทั่งจู่ๆ หนึ่งในผู้หญิงกลุ่มที่เล่น guitar hero เมื่อกี้ ก็พรวดเข้ามาหา วี
พร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือให้เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์มือถือ เสียอย่างนั้น O_o
รู้สึกคนที่ยื่นมือถือให้นี่ยังอายุไม่ถึง 15 เลยนะเนี่ย (โดยมีเพื่อนอีก4คนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ)
... ว่าแต่สมัยใหม่นี้เรื่องความรักผู้หญิงเค้าเป็นฝ่ายรุกแล้วเหรอเนี่ย
แถมอายุยังไม่ถึง 15 เลย ทำไมวัยรุ่นใจร้อนจังเลยล่ะนี่
... ในใจวีตอนที่พบเหตุการณ์แบบนั้น จึงตัดสินใจไปว่า "กูให้เบอร์มั่วๆไปดีกว่า"
ว่าแล้ว วี ก็มั่วเบอร์ไปจนเสร็จสรรพแล้วให้น้องเค้าไป เมื่อหญิงได้สิ่งที่ตนต้องการแล้ว
ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็จากไป ...
ระหว่างนั้น พี่ร็อคกี้ก็เสริมไปว่า "เนี่ย... พี่ก็สังเกตมาตั้งนานแล้ว ว่าผู้หญิงกลุ่มเนี่ย
แอบมองใครบางคนทางเราอยู่ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ร้านเน็ต (ระยะประมาณ 10 เมตร)
แล้วที่มาเล่น guitar hero ตอนที่วีเล่น ez2dj อยู่เนี่ย คงเป็นการจะเข้ามาตีสนิทใกล้ชิดนะ"
(ว่าแต่วีถูกแอบดูขนาดนี้ ถ้าผู้หญิงกลุ่มนั้นเป็นมือปืน วีมันคงโดนเก็บไปนานละ 555+)
ยังคุยไม่ทันขาดความ ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมท้วงติงว่า
เบอร์ที่วีให้ไปมันโทรไม่ติด (เจ๊ด.. มันโทรเช็คด้วยเว้ย มันเลยรู้ว่าไอ้วีมันมั่วเบอร์)
... ในที่สุดวีก็ต้องให้เบอร์จริงของมันไป พร้อมกับหญิงกลุ่มนั้นก็โทรเช็คเสร็จสรรพ
จนยืนยันว่าเป็นเบอร์จริงแล้วจึงจากไปในที่สุด ...
แน่นอน หลังจากนั้น ผู้หญิงก็โทรมาเข้าเครื่องของ วี แต่ปัญหาไม่ใช่ตรงนี้
ปัญหาคือ มันโทรมา 2 เบอร์ ... หมายความว่าไงกัน !!??
พวกนั้นจะจีบ วี เป็นหมู่คณะเหรอเนี่ย ~~ แถมยังไม่รู้ด้วยว่า 1ใน5คนนั้น ใครโทรมา...
ล่าสุด วี กลับมาถึงบ้านก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงกลุ่มนั้นอีกครั้ง (อารมณ์ว่าตื๊อไม่เลิกจริงๆ)
... จากการสืบทราบทำให้เรารู้ว่า 1ในผู้หญิงกลุ่มนั้นมีสายสัมพันธ์กับพี่เจี๊ยบ
พี่เจี๊ยบไหน ? (คนที่ความบันเทิงมันฝังใจน่ะ ... ถ้ายังงงไปอ่านกระทู้นี้)
... เอาแล้วล่ะครับ เรื่องมันเริ่มจะผูกปมโยงใยกันมั่วแล้ว
ว่าแต่ชะตาของ วี ในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรที่ MBK
ผู้หญิงกลุ่มนั้นจะกลับมาตามล่าหาสมบัติที่ MBK ใหม่หรือไม่คงต้องติดตามกันต่อไปครับ

ปล. ว่าแต่เค้าอายุต่ำกว่า 15 นี่มันพรากผู้เยาว์เลยนะ วี
ปล2. วี ได้ชื่อใหม่ว่า ฉงนตัวปลอม (คนคิดชื่อไม่อยู่ที่ไหนไกลหรอก 555+)

วันหนึ่ง เปียวเดินมาด้วยหน้าถอดสี (ปกติก็ถอดสีอยู่แล้ว แต่วันนี้ถอดมากกว่าปกติ)
มาเล่าเรื่องให้เราฟังว่า "เมื่อตะกี้เราไปร้านหนังสือมา เราก็เดินเข้าไปเรื่อยๆใช่ป่ะ
พอถึงตรงโซนข้างในๆ เราเจอผู้ชายคนนึงในร้านหนังสือค่อนข้างโรคจิตอยู่"
"แล้วเปียวไปรู้ได้ไงว่ามันโรคจิต" เราถาม
"นี่เราไม่ได้ทะลึ่งนะ มันแบบว่า ..." เปียวเริ่มพูดเบาลงเรื่อยๆ
"มันเอาไอ้นั่นของมันออกมา แล้วก็ช่วยตัวเองในร้านหนังสืออ้ะ" (เห้ย = =)
เปียวเล่าต่อ "แล้วมันก็มามองหน้าเราด้วย เค้าจะจำหน้าเราได้มั้ยเนี่ย เปียวกลัว"
"แล้วตอนนี้มันยังอยู่รึป่าว" เราถาม "ตอนนี้ไม่รู้ดิ่"
ด้วยความอยากรู้เราก็เลยไปที่ร้านหนังสือนั่น เพื่อไปดูว่าเขายังอยู่รึป่าว
แต่เราก็ยังไม่รู้ว่ามันมีหน้าตารูปพรรณสัณฐานยังไง ต้องให้เปียวบอก
ซึ่งเปียวเป็นคนที่เห็นหมดทุกอย่างแล้ว แม้กระทั่งตอนที่มันกำลังดีดกีตาร์
เราก็เดินเข้าไปข้างในๆ แล้วก็ไปหยุดๆที่ มุมๆหนึ่งด้วยกัน 2 คน
"คนไหนอ่ะ เปียว" "ใช่คนที่ใส่เสื้อเหลืองแล้วหัวตั้งๆ รึป่าว" เปียวตอบตกลง
วันนั้นมันใส่เสื้อเหลือง อายุวัยกลางคนประมาณ 30 หน้าตาออกเถื่อนๆนิดๆ
(แต่ที่แย่คือใส่เสื้อเหลืองแล้วมาชักแม่น้ำทั้งห้ากลางร้านหนังสือยังงี้ แย่โคตร-*-)
ตอนที่เราเห็นมันตอนนั้น มันไม่ได้ทำอะไร เหมือนว่ามันจะเสร็จแล้ว
ก็เลยได้แต่จับตาดูมัน ส่วนเปียวเองก็ไม่กล้าสบตาคนโรคจิตด้วยความกลัว
สักพักมันก็หันมามองหน้าเรา (คงเพราะเรามองมันมากไปเลยเป็นการส่งกระแสจิต
ไปหามันซะยังงั้น) เราก็เบือนตาหนี พอได้เห็นหน้าค่าตาแล้วเราทั้ง 2 คน
ก็รีบออกจากร้านหนังสือมาแล้วเดินไปที่ตู้กลองก่อน เปียวถามว่า
"เราจะบอกเรื่องนี้ให้ทางร้านหนังสือเค้ารู้ดีมั้ยเนี่ย"
(เพราะว่าตอนนั้นก็คิดว่าทางร้านหนังสือคงยังไม่รู้เรื่องที่มีโรคจิตอยู่ในร้านของตน)
เราลังเลสักพัก "อืม ไปบอกเหอะ" แล้วเราก็ตัดสินใจกลับไปที่ร้านอีกครั้ง
แล้วก็เล่าเรื่องที่กล่าวมาทั้งหมดให้ฟัง ทางร้านก็บอกว่าทราบแล้ว
แล้วเล่าต่อไปอีกว่า "มันชักว่าวเสร็จแล้ว มันก็ฉีดใส่ผู้หญิงที่อ่านหนังสืออยู่ข้างๆอ้ะ"
"ต๊ายย... น่าเกลียดมาก ทำไปได้ไงนะเธอ" "อู้วว... นึกแล้ว ยี้~~~"
พนักงานผู้หญิงในร้านหนังสือต่างก็คุยประจานความน่าเกลียดของโรคจิตไป
... เราถามต่อไปอีกว่า "แล้วตอนนี้โรคจิตยังอยู่ในร้านไหมครับเนี่ย"
พนักงานตอบว่า "ไม่อยู่แล้วล่ะ มันเดินออกไปทางโน้น"
นิ้วพนักงานชี้ไปตรงทางไปตู้กลอง (เวรแล้วไงกู ดีที่ไม่พบปะกัน)
จากนั้นสักพัก ก็มีนักเรียนหญิง ม.ปลายที่มาด้วยกัน 2 คนเดินเข้ามาในร้าน
คนหนึ่งกระโปรงเปรอะน้ำเหนียวๆ เป็นทางยาวประมาณ 1 นิ้วกว่า
ก็คงใช่คนที่โดนโรคจิตป่ามปามป๊ามใส่แน่นอน
... ทางฝ่ายผู้เสียหายก็ได้ไปแจ้งเรื่องไว้กับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของห้างแล้ว
คงจะต้องเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ในการตามสืบคนโรคจิตนี้ต่อไป

... ทุกวันนี้ที่เราดำเนินชีวิตอยู่บนโลกนี้ที่มีมนุษย์หลายคนอยู่รอบข้างตัวเรา
เราไม่รู้หรอกครับว่าใครโรคจิตหรือไม่ วันดีคืนดีเพื่อนสนิทของคุณเอง
อาจจะกลายเป็นโรคจิตก็เป็นได้ ขอให้เราอย่าดำเนินชีวิตด้วยความระแวง
และพร้อมที่จะแจ้งผู้ที่เกี่ยวข้องเมื่อพบพวกเขาเหล่านั้นทันทีดีที่สุดครับ

เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนได้มีโอกาสไปบ้านของอาร์ม FisHeR
เพื่อที่จะไปทำโปรเจค EZ2DJ MBK TRAX -FULLY CONTROL-
ที่ตอนนี้ทุกคนจะได้เห็นในรูปแบบค่อนข้างที่จะสมบูรณ์แล้ว ณ ตู้ EZ2DJ ที่ MBK (เขียวมาเลยทีเดียว)
ถึงแม้จะยังมี bug อยู่บ้าง แต่ก็นับว่าเล้กน้อยมากๆ พอจะมองข้ามไปได้ (คราวหน้าแก้ไขแน่นอน)

ไว้ไปบ่นกันที่โน่น... บับบาย~

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วใครได้ไปเที่ยวหรือไปเล่นกับเราที่ MBK
คงจะได้เจอกับคนที่ไม่รู้จักมักจี่ด้วยมาทักทาย และคุยราวกับว่าตนรู้จักกับผู้พูดมานานแล้ว
ความจริงคนนั้นเป็นเพื่อนผมเองครับ เขาชื่อว่า "นัท" ซึ่งเป็นคนที่ผมสันนิษฐานแล้วว่าเป็น "คนไม่เต็ม"
คนไม่เต็ม หรือคนไม่เต็มเต็ง ไม่เต็มบาท เป็นคนที่สามารถดำรงชีวิตเพียงลำพังได้ตามปกติ
สามารถทำกิจวัตรประจำวันที่จำเป็นเช่น อาบน้ำ แปรงฟัน ทานข้าวได้
แต่จะมีปัญหาเมื่อเข้าสังคมในกลุ่มเพื่อน คนไม่เต็มมักจะทำอะไรที่ไม่เหมือนกับชาวบ้านเขา
เดี๋ยวจะบอกว่าเราเจออะไรมามั่ง
--------------------------------
ตัวอย่างคนไม่เต็มที่เคยพบ
- กานต์ Electroshock

ได้รู้จักกานต์มาเป็นปีละ กานต์เป็นคนมีน้ำใจ มักจะแบ่งโค้กที่ซื้อมาจาก watson มาให้กินเสมอ
(เขาไม่ได้แบ่งหรอก ไปแงะเขา 555+) และกานต์นี้เองก็เป็นคนที่มีความรู้เรื่อง Music Game อยู่เต็มเปี่ยม
... จนถึงขนาดไปพูดเรื่อง Music Games กับคนที่กะลังยืนดู Ghost Squad อยู่ได้หน้าตาเฉย (นั่นก็นานมาละ)
แต่กานต์ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือ "นัท" ที่หลายคนได้เจอกัน
- นัท
เรารู้จักนัทเมื่อสมัย ez2dj ภาค 4 เนื่องจากเขาเข้ามาทักทายเราเพราะเห็นว่าเราก็เล่น Music game  เหมือนกันกับเขา
ก็ได้สนทนาอะไรเล็กน้อยบ้าง แต่นานวันเข้าก็ทำให้เรารู้ว่าโลกมันกลมเสียจริงๆ
เพราะว่าบ้านนัทเป็นคอนโดซึ่งอยู่ข้างๆกับคอนโดเรานี่เอง !?
เราจึงถูกชักชวนให้ไปเล่นเกมที่คอนโดเขา และไปรบกวนเขาบ้างเป็นครั้งคราว
บางครั้งเขาก็ถึงขนาดเลี้ยงข้าวเราเลยทีเดียว ลำพังเจอแค่นี้ก็ไม่เอะใจหรอกว่าจะเป็นคนผิดปกติอะไร
แต่พออยู่มาวันหนึ่ง ก็ได้ตกลงที่จะไป MBK ด้วยกันกับเขา
พอไปถึง MBK ก็ได้เจอเหมือนกับสิ่งที่ทุกคนเห็น นั่นก็คือ
เขาเข้าไปทักคนที่ไม่ได้รู้จักด้วยเลย เหมือนรู้จักกันมาสมัยประถม
จู่ๆยืนอยู่ตู้เกม เขาก็ร้อง "วู้" ซะเฉยๆโดยไม่มีเหตุผลอะไร
เรายืนอยู่เฉยๆ นัทก็เข้ามาเตะ ต่อย หยิก กอดเราเฉย เวลาไปกินข้าวก็จะเรอดัง "เอร่อะ~~~" แบบไม่เกรงใจประชาชี
... แต่ล่าสุดที่ไปเจอมาก็คือ สัปดาห์ก่อนที่พี่สองยกวิทยุมาจะเต้น EXILE
จู่ๆนัทก็เดินเข้าไปงัดแงะวิทยุราวกับเป็นของตนเอง พองัดเสร็จก็หันมาทักเราทันที
พี่สองกับพรรคพวกก็งงๆ ถามว่านี่เป็นใคร เราเห็นดังนั้นมันก็อายแบบบอกไม่ถูก... อารมณ์ประมาณว่า
"ชินจังทำท่ามนุษย์ต่างดาวนู้ดครึ่งก้นต่อหน้าประชาชนเสร็จแล้วก็หันมาทักคาซาม่าคุง"
... อารมณ์นั้นเลย
วันหนึ่งเคยถามตรงๆไปเลยว่า "เห้ยย... นายเต็มรึเปล่าเนี่ย" นัทก็ตอบไม่ตรงประเด็น
ประมาณว่าจะสนทนากับเขาให้ได้เรื่องราวเป็นเรื่องที่ยากมากๆ แล้วก็จะตอบแบบงงๆ
จนบางครั้ง เราเองก็ปวดหัวและงงกับนัทหลายครั้งเหมือนกัน
--------------------------------
แต่สิ่งสุดท้ายที่อยากจะบอกก็อยากจะยกคำพูดของพี่กันที่ว่า
"อย่ามองแต่ส่วนเสียจนลืมส่วนดีของเขาเสียล่ะ"
อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ไปทำผิดกฎหมาย ไปฆ่าแกงใคร
ในเมื่อรู้จักเขาแล้ว เวลาเขาทำอะไรแปลกๆ ที่มันผิดมารยาทจารีตประเพณีก็ช่วยๆเตือนหน่อยละกัน
ขอบคุณมากเลย