Yosapol's profileHostChan* ~My Dairy Life...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 31 54 : ปิดเทอมไหน หัวใจก็หมกมุ่น ... สวัสดาคิบ ... เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ได้ไปดูปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่นซะทีครับ สนุกมากๆเลย ทั้ง 4 ตอน แต่ใจจริงชอบตอน โอ๋เล็กมากที่สุด เพราะมันเป็นอะไรที่สมหวังที่สุด ใครยังไม่ดูแนะนำให้ไปดูกันครับ หนังดีๆจริงๆ รับประกัน ~ ถ้าไม่ดี ก็ให้ไปถีบเพื่อนผมได้เลย (ซวยตลอด 555+) ... อ้อ เพิ่งรู้ว่าเรื่องนี้มีชื่อ eng ด้วย เรียกว่า "hormone" ก็คงจะ hormone จริงๆ โดยเฉพาะฉากที่ โซระ โผล่มา hormone มันพลุ่งพล่านเหลือเกิ๊น... 555555555+ แต่ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องที่เกริ่นเลย เกริ่นไปให้เปลืองที่เล่นงั้นละ อิอิ (อีกแล้วเรอะ...) ... ปิดเทอมที่ผ่านมาได้กว่าหนึ่งเดือนแล้ว เราก็หมกมุ่นอยู่กับการทำ bms ให้ EZ2DJ MBK TRAX -FULLY CONTROL- ซึ่งคิดว่าก็น่าจะพอแล้ว (ได้มา 3 เพลง) การหมกมุ่น มันก็มีทั้งส่วนที่ดี และส่วนที่ไม่ดี แล้วแต่คนจะมอง และกรณี ส่วนที่ดี มันก็เหมือนเป็นการแสดงการทุ่มเท และความพยายามที่มีอยู่ในตัวเรา ให้ออกมาจากแบบนามธรรม กลายเป็น รูปธรรม ให้กับเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ทำให้เรื่องนั้นดูมีคุณค่า ถึงแม้จะไม่มีคุณค่าในสายตาคนอื่น แต่มันก็มีคุณค่ากับตัวเรา ทำให้เรามีความภูมิใจกับสิ่งเราได้ทำลงไป และก่อให้เกิดความสุขในการดำรงชีวิตของเราในที่สุด ... ส่วนที่ไม่ดี มันก็มี ซึ่งก็คือ โลกนี้มันยังมีอะไรอีกมากที่เราไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็น เป็นไปไม่ได้ที่เราจะรู้ทุกเรื่องบนโลกนี้ ซึ่งหากเราเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องเดียว จะทำให้พลาดโอกาสในการสัมผัสสิ่งต่างๆบนโลกที่พระเจ้าเตรียมไว้ให้ ทำให้เราเป็นคนขาดความรู้ และขาดประสบการณ์ในบางเรื่องที่ควรจะรู้ เช่น มารยาทการเข้าสังคม มนุษยสัมพันธ์ การมีเพื่อน หรือเรื่องอื่นๆ ซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่า เป็นสิ่งที่จำเป็นในการดำรงชีวิตเลยทีเดียว แต่นั่นมันไม่ใช่ประเด็น (อ้าว... สาส) ประเด็นที่อยากจะบอกจริงๆก็คือ March 29 53 : ตัวจริงของมือปืน (เล่นเกมทศกัณฐ์รึไงน้อง)วันนี้อ้ายวีได้ไปดู ปิดเทอมใหญ่ฯ มาละ (กะผู้หญิงด้วย) อิจฉามันจัง ... แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปดูมั่ง (กะผู้ชายเว้ย กูมันเกย์ 555+) แต่ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องที่เกริ่นเลย เกริ่นไปให้เปลืองที่เล่นงั้นละ อิอิ หลังจากที่อ้ายวีได้ดูหนังเสร็จแล้ว ก็มาแวะที่ตู้เกมสักพัก แล้วก็ขอตัวไป (บอกเดี๋ยวมา) ... ไม่กี่นาทีนั้นเอง สาวสาวสาวสาวสาว ทั้ง 5 คนเมื่อวาน ก็มาเยือนโซนพวกเราอีกครั้ง พร้อมกับส่งตัวแทนเข้ามาสืบเสาะหาอ้ายวีทีละคน (เราก็นั่งมองอย่างเพลินๆ) แต่ก็ไม่พบ ...แน่นอนดิ มันเพิ่งไปเมื่อกี้นี้เอง (... ไม่รู้อ้ายวีมันมีจิตสังหารรึเปล่า เหมือนมันรู้ว่าสาวทั้ง 5 จะมาเลยเผ่นก่อน 55+) จากนั้นไม่นาน พวกเธอทั้ง 5 ก็หายไป แล้วอ้ายวีก็กลับมาตรงโซนตู้เกมอีกครั้ง เหมือนวันนี้พวกเธอทั้ง 5 จะเป็น inverse กับอ้ายวีอย่างไรอย่างนั้น ไม่ได้เจอกันเลย เดี๋ยวคนนู้นมาเดี๋ยวคนนี้ไป แต่... คงเป็นพรหมลิขิตอีกครั้ง ที่ทำให้พวกเขาทั้งสองได้เจอกันเสียที ในขณะที่อ้ายวีมันกำลังเล่นเกมขับรถอยู่ พวกเธอก็ได้มาพบอ้ายวีจนได้ แต่พวกเธอไม่ได้ตรงเข้าไปหาอ้ายวี แต่กลับไปหาพี่เจี๊ยบบันเทิงฯ แทน แล้วก็รุมคุยกันอยู่นาน จนในที่สุดพวกเธอก็จากไปจริงๆ ... ด้วยความที่เราชอบรู้เรื่องชาวบ้าน จึงได้ไปสอบถามพี่เจี๊ยบบันเทิงฯ ซึ่งมีความรู้จักเกี่ยวข้องกับน้องๆทั้ง 5 อยู่บ้าง ไม่มากก็น้อย จนได้ความจริงมาว่า มีคนที่แอบชอบอ้ายวีแค่คนเดียวเท่านั้นจริงๆ และวันนี้เธอใส่เสื้อนักเรียนมา เราก็เหลือบไปมอง ... อืม~~ คนนี้นี่เอง ... ... ความสงสัยของเราก็เริ่มกระจ่างหาย ทุกอย่างเคลียร์หมด เหลือแต่วีเท่านั้นแหละ ที่จะทำอย่างไรต่อไปกับผู้หญิงที่มาแอบชอบเขา คืนนี้ ผู้หญิงคนเดียวคนนั้นก็ได้โทรมาหาอ้ายวีอีกครั้ง ... ... ก็ได้สนทนากันไปเรื่อย สักพักอ้ายวีก็บอกกับเราว่า "น้องเค้าคุยดีนะ... ถ้าดีพี่จะรับเป็นน้องสาว ~" อืมม... ไปๆมาๆ อ้ายวีมันก็ชักติดใจแล้วแหะ 55+ ... ยังไงๆ ก็ขอให้มีความสุขกับชีวิตวัยรุ่นอีกคนนะ อ้ายวี อิอิ~ ส่วนกระผมก็ต้องขอจบการรายงานแต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณและสวัสดีครับ /|\ March 28 52 : มือปืน  ก่อนอื่นมารู้จักเพื่อนใหม่ของเรากันก่อน เขาชื่อ "วี" นะ (ชื่อเหมือนเพลง IIDX ชื่อดัง) สิงสถิตอยู่ที่ MBK เหมือนกับเราเลยล่ะ แต่รู้จักกันไม่ทันไร ก็เนื้อหอมซะแล้ว 555+ ... เรื่องราวมีอยู่ว่า ขณะที่พวกเรากำลังสนุกสนานกับตู้เกมของ Sicom อยู่ ซึ่งตอนนั้นมีบุคคลที่อยู่ดังนี้ - เรา พี่ร็อคกี้ (ยามเฝ้าตู้) หุย (เจ้าพ่อรั่ว) วี (หนุ่มเนื้อหอม) ก็เริ่มมีสิ่งที่ผิดแปลกสังเกตการณ์ไปจากเดิม แต่มันคืออะไรกันนะ มาดูกัน ... ... ขณะที่ วี กำลังเล่น ez2dj อยู่นี้เอง ก็มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งมาเล่น guitar hero (ซึ่งมันอยู่ข้างๆตู้ ez2dj นั่นเอง) นับไปได้ประมาณ 5 คน แต่ก็ยังไม่น่าเอะใจอะไร จนกระทั่งจู่ๆ หนึ่งในผู้หญิงกลุ่มที่เล่น guitar hero เมื่อกี้ ก็พรวดเข้ามาหา วี พร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือให้เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์มือถือ เสียอย่างนั้น O_o รู้สึกคนที่ยื่นมือถือให้นี่ยังอายุไม่ถึง 15 เลยนะเนี่ย (โดยมีเพื่อนอีก4คนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ) ... ว่าแต่สมัยใหม่นี้เรื่องความรักผู้หญิงเค้าเป็นฝ่ายรุกแล้วเหรอเนี่ย แถมอายุยังไม่ถึง 15 เลย ทำไมวัยรุ่นใจร้อนจังเลยล่ะนี่ ... ในใจวีตอนที่พบเหตุการณ์แบบนั้น จึงตัดสินใจไปว่า "กูให้เบอร์มั่วๆไปดีกว่า" ว่าแล้ว วี ก็มั่วเบอร์ไปจนเสร็จสรรพแล้วให้น้องเค้าไป เมื่อหญิงได้สิ่งที่ตนต้องการแล้ว ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็จากไป ... ระหว่างนั้น พี่ร็อคกี้ก็เสริมไปว่า "เนี่ย... พี่ก็สังเกตมาตั้งนานแล้ว ว่าผู้หญิงกลุ่มเนี่ย แอบมองใครบางคนทางเราอยู่ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ร้านเน็ต (ระยะประมาณ 10 เมตร) แล้วที่มาเล่น guitar hero ตอนที่วีเล่น ez2dj อยู่เนี่ย คงเป็นการจะเข้ามาตีสนิทใกล้ชิดนะ" (ว่าแต่วีถูกแอบดูขนาดนี้ ถ้าผู้หญิงกลุ่มนั้นเป็นมือปืน วีมันคงโดนเก็บไปนานละ 555+) ยังคุยไม่ทันขาดความ ผู้หญิงกลุ่มนั้นก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมท้วงติงว่า เบอร์ที่วีให้ไปมันโทรไม่ติด (เจ๊ด.. มันโทรเช็คด้วยเว้ย มันเลยรู้ว่าไอ้วีมันมั่วเบอร์) ... ในที่สุดวีก็ต้องให้เบอร์จริงของมันไป พร้อมกับหญิงกลุ่มนั้นก็โทรเช็คเสร็จสรรพ จนยืนยันว่าเป็นเบอร์จริงแล้วจึงจากไปในที่สุด ... แน่นอน หลังจากนั้น ผู้หญิงก็โทรมาเข้าเครื่องของ วี แต่ปัญหาไม่ใช่ตรงนี้ ปัญหาคือ มันโทรมา 2 เบอร์ ... หมายความว่าไงกัน !!?? พวกนั้นจะจีบ วี เป็นหมู่คณะเหรอเนี่ย ~~ แถมยังไม่รู้ด้วยว่า 1ใน5คนนั้น ใครโทรมา... ล่าสุด วี กลับมาถึงบ้านก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงกลุ่มนั้นอีกครั้ง (อารมณ์ว่าตื๊อไม่เลิกจริงๆ) ... จากการสืบทราบทำให้เรารู้ว่า 1ในผู้หญิงกลุ่มนั้นมีสายสัมพันธ์กับพี่เจี๊ยบ พี่เจี๊ยบไหน ? (คนที่ความบันเทิงมันฝังใจน่ะ ... ถ้ายังงงไปอ่านกระทู้นี้) ... เอาแล้วล่ะครับ เรื่องมันเริ่มจะผูกปมโยงใยกันมั่วแล้ว ว่าแต่ชะตาของ วี ในวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรที่ MBK ผู้หญิงกลุ่มนั้นจะกลับมาตามล่าหาสมบัติที่ MBK ใหม่หรือไม่คงต้องติดตามกันต่อไปครับ ปล. ว่าแต่เค้าอายุต่ำกว่า 15 นี่มันพรากผู้เยาว์เลยนะ วี ปล2. วี ได้ชื่อใหม่ว่า ฉงนตัวปลอม (คนคิดชื่อไม่อยู่ที่ไหนไกลหรอก 555+) March 26 ภาคผนวก ค : 100000 นี่คือลิงค์ ^ ^ ^ ลิงค์ข้างบนที่ปรากฎอยู่นี้มีความเกี่ยวข้องกับเกม Pop'n Music 15 Adventure ซึ่งเป็นมิวสิกเกมที่ผมรักและชอบที่สุดในโลกนี้ (ขนาดนั้นจริงๆนะ) โดยในแต่ละเพลงจะมีคะแนนเต็มอยู่ที่ 100000 คะแนน เงื่อนไขการที่จะได้มันมา คือต้องกดให้ได้ great ครบทุกตัว โดยอาจจะมี bad เกินมาก็ได้ แต่ประเด็นหลักคือต้องกดได้ great ครบทุกตัว ... ตอนที่เราไม่มี Net เล่นที่บ้านประมาณ 3 เดือน ก็คงมี เกม Pop'n Music 15 Adventure เป็นเพื่อนไว้คลายเหงา เพราะมีเพลงให้เล่นเยอะถึง 500 กว่าเพลง (จนถึงป่านนี้ยังเล่นไม่หมดเลย) ... ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้คีย์บอร์ดกดติดพร้อมกัน 9 ตัวได้ มันทำให้เราได้เล่นเกมนี้อย่างสนุกสนานและประหยัดงบไปเยอะ 555+ ... ลิงค์ข้างบนนี้เป็นภาพรวมที่เรา save screenshot ต่างๆ ตอนที่เราได้ 100000 คะแนนในแต่ละเพลง .. มันเป็นอะไรที่ประทับใจมาก ถ้าลองให้กลับไปเล่นบางเพลงที่ปรากฎอยู่ในลิงค์ข้างบน อาจจะทำไม่ได้อย่างในรูปแล้วก็เป็นได้ ถือว่าเป็นการเก็บความภาคภูมิใจเล็กๆน้อยของเราที่ทำได้ก็แล้วกันนะ อิอิ ปล. แต่ว่าเดี๋ยวนี้คงทำ 100000 คะแนนไม่ได้แล้วล่ะ เพราะหันมาเล่นแบบ extreme challenge ตลอดกาลละ ซึ่งมี judge cool มาเกี่ยวข้องด้วย มันทำให้เรารู้ฝีมือ และความแม่นยำของเราได้ดี (และยากมากต่อการได้ 100000 คะแนนนั่นเอง -0-") เพื่อนๆที่ยังไม่เคยลองก็ลองได้นะครับ March 25 51 : สนามหลวงในร้านหนังสือ 
วันหนึ่ง เปียวเดินมาด้วยหน้าถอดสี (ปกติก็ถอดสีอยู่แล้ว แต่วันนี้ถอดมากกว่าปกติ) มาเล่าเรื่องให้เราฟังว่า "เมื่อตะกี้เราไปร้านหนังสือมา เราก็เดินเข้าไปเรื่อยๆใช่ป่ะ พอถึงตรงโซนข้างในๆ เราเจอผู้ชายคนนึงในร้านหนังสือค่อนข้างโรคจิตอยู่" "แล้วเปียวไปรู้ได้ไงว่ามันโรคจิต" เราถาม "นี่เราไม่ได้ทะลึ่งนะ มันแบบว่า ..." เปียวเริ่มพูดเบาลงเรื่อยๆ "มันเอาไอ้นั่นของมันออกมา แล้วก็ช่วยตัวเองในร้านหนังสืออ้ะ" (เห้ย = =) เปียวเล่าต่อ "แล้วมันก็มามองหน้าเราด้วย เค้าจะจำหน้าเราได้มั้ยเนี่ย เปียวกลัว" "แล้วตอนนี้มันยังอยู่รึป่าว" เราถาม "ตอนนี้ไม่รู้ดิ่" ด้วยความอยากรู้เราก็เลยไปที่ร้านหนังสือนั่น เพื่อไปดูว่าเขายังอยู่รึป่าว แต่เราก็ยังไม่รู้ว่ามันมีหน้าตารูปพรรณสัณฐานยังไง ต้องให้เปียวบอก ซึ่งเปียวเป็นคนที่เห็นหมดทุกอย่างแล้ว แม้กระทั่งตอนที่มันกำลังดีดกีตาร์ เราก็เดินเข้าไปข้างในๆ แล้วก็ไปหยุดๆที่ มุมๆหนึ่งด้วยกัน 2 คน "คนไหนอ่ะ เปียว" "ใช่คนที่ใส่เสื้อเหลืองแล้วหัวตั้งๆ รึป่าว" เปียวตอบตกลง วันนั้นมันใส่เสื้อเหลือง อายุวัยกลางคนประมาณ 30 หน้าตาออกเถื่อนๆนิดๆ (แต่ที่แย่คือใส่เสื้อเหลืองแล้วมาชักแม่น้ำทั้งห้ากลางร้านหนังสือยังงี้ แย่โคตร-*-) ตอนที่เราเห็นมันตอนนั้น มันไม่ได้ทำอะไร เหมือนว่ามันจะเสร็จแล้ว ก็เลยได้แต่จับตาดูมัน ส่วนเปียวเองก็ไม่กล้าสบตาคนโรคจิตด้วยความกลัว สักพักมันก็หันมามองหน้าเรา (คงเพราะเรามองมันมากไปเลยเป็นการส่งกระแสจิต ไปหามันซะยังงั้น) เราก็เบือนตาหนี พอได้เห็นหน้าค่าตาแล้วเราทั้ง 2 คน ก็รีบออกจากร้านหนังสือมาแล้วเดินไปที่ตู้กลองก่อน เปียวถามว่า "เราจะบอกเรื่องนี้ให้ทางร้านหนังสือเค้ารู้ดีมั้ยเนี่ย" (เพราะว่าตอนนั้นก็คิดว่าทางร้านหนังสือคงยังไม่รู้เรื่องที่มีโรคจิตอยู่ในร้านของตน) เราลังเลสักพัก "อืม ไปบอกเหอะ" แล้วเราก็ตัดสินใจกลับไปที่ร้านอีกครั้ง แล้วก็เล่าเรื่องที่กล่าวมาทั้งหมดให้ฟัง ทางร้านก็บอกว่าทราบแล้ว แล้วเล่าต่อไปอีกว่า "มันชักว่าวเสร็จแล้ว มันก็ฉีดใส่ผู้หญิงที่อ่านหนังสืออยู่ข้างๆอ้ะ" "ต๊ายย... น่าเกลียดมาก ทำไปได้ไงนะเธอ" "อู้วว... นึกแล้ว ยี้~~~" พนักงานผู้หญิงในร้านหนังสือต่างก็คุยประจานความน่าเกลียดของโรคจิตไป ... เราถามต่อไปอีกว่า "แล้วตอนนี้โรคจิตยังอยู่ในร้านไหมครับเนี่ย" พนักงานตอบว่า "ไม่อยู่แล้วล่ะ มันเดินออกไปทางโน้น" นิ้วพนักงานชี้ไปตรงทางไปตู้กลอง (เวรแล้วไงกู ดีที่ไม่พบปะกัน) จากนั้นสักพัก ก็มีนักเรียนหญิง ม.ปลายที่มาด้วยกัน 2 คนเดินเข้ามาในร้าน คนหนึ่งกระโปรงเปรอะน้ำเหนียวๆ เป็นทางยาวประมาณ 1 นิ้วกว่า ก็คงใช่คนที่โดนโรคจิตป่ามปามป๊ามใส่แน่นอน ... ทางฝ่ายผู้เสียหายก็ได้ไปแจ้งเรื่องไว้กับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของห้างแล้ว คงจะต้องเป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ในการตามสืบคนโรคจิตนี้ต่อไป ... ทุกวันนี้ที่เราดำเนินชีวิตอยู่บนโลกนี้ที่มีมนุษย์หลายคนอยู่รอบข้างตัวเรา เราไม่รู้หรอกครับว่าใครโรคจิตหรือไม่ วันดีคืนดีเพื่อนสนิทของคุณเอง อาจจะกลายเป็นโรคจิตก็เป็นได้ ขอให้เราอย่าดำเนินชีวิตด้วยความระแวง และพร้อมที่จะแจ้งผู้ที่เกี่ยวข้องเมื่อพบพวกเขาเหล่านั้นทันทีดีที่สุดครับ March 24 50 : ประจานบ้านเพื่อน ภาค2 - บ้านFisHeR
เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนได้มีโอกาสไปบ้านของอาร์ม FisHeR ที่ต้องไปบ้านอาร์มก็มีสาเหตุมาจากว่า ...
มาอยู่วันหนึ่ง ที่ MBK เราก็ไปเล่น net ที่ร้านเน็ต เพราะว่าตอนนั้น เน็ตที่บ้านมันเสีย ก็เลยต้องมาเล่นที่้ร้านเน็ต ก็ออน msn ไปเจออาร์มเข้า อาร์มมันก็ทักมาว่า "ช่วงนี้มึงว่างป่าววะ" เราก็ว่างสิ ปิดเทอมแล้วสบายๆชิลๆ ไปเรื่อย "มาบ้านกูได้มะ จะให้ช่วยทำโน๊ต ez หน่อย" โอ้โห ได้ยินยังงี้น่ะแหล่มเลย ในใจตอนนั้นก็คิดว่า ได้ทำในสิ่งที่เราชอบ แถมจะได้เล่นเน็ตออน msn ตอนกลางคืน เราไม่ได้ทำแบบนี้มานานแสนนานตั้งแต่ตอนที่เน็ตเสียเมื่อธันวาคมแล้วนะเนี่ย ... ก็เลยตอบตกลงแบบไม่ได้คิดอะไรเลย 555+ ว่าแล้วก็นัดไปเจอกันที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้าตอน 11.00 น. ตอนแรกว่าจะนัดเจอกัน 10.00 น. แต่กลัวเลทก็เลยขอไว้ 1 ชั่วโมง สรุปเลทกันทั้งคู่ก็เลยมาเจอกันประมาณ 12.00 น. (ซะงั้น 555+) ... มาเซ็นทรัลปิ่นเกล้าคราวนี้ไม่เสียเที่ยว เพราะได้มาลิ้มลองเกมเต้นใหม่ (มาก) ez2dancer uk move ที่ชั้น 6 ซึ่งต้องใช้เหรียญ token ในการหยอด ว่าแล้วก็เต้นเพลง อะเซเรเฮ (ท่อนฮุคมันร้องงี้เลยเรียก อะเซเรเฮ) ของ ketchup มันส์มาก แนะนำว่าควรไปเล่นครับ เป็นเกมที่กระชากความรั่วของตนเองออกมาได้มากเลยทีเดียว อิอิ ... สนุกกันแล้วก็นั่งรถตู้ไปบ้านอาร์มซะที โดยค่าใช้จ่ายก็ใช้ 30 บาทครับ บ้านของอาร์มเป็น ทาวน์เฮ้าส์ ซึ่งอยู่ในบ้านพฤกษาวิลเลจ นี่เอง
ซึ่งจะต้องทะลุซอยเข้าไปลึกมาก เลยต้องนั่งจักรยานไป เจ็บตูดดีครับ ... เอาล่ะ ในที่สุดก็ถึงบ้านอาร์มซะที ซึ่งตอนนั้นก็เป็นตอนกลางวัน
ในบ้าน พ่อแม่ของอาร์มจะยังทำงานอยู่ ในบ้านจะมีเพียงคุณย่า พี่สาวใจดี และหลานอีก 1 คนชื่อน้องเอแคลร์ (น่ารักมากๆ แต่ร้องไห้บ่อย เวลาร้องไห้ชอบร้องว่า "เอา" ก็งงอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องเอา สงสัยจะอยากได้ของเยอะๆน่ะนะ) เข้ามาถึง เจอใครก็สวัสดีไว้ก่อนเลย โดยเฉพาะคุณย่า ส่วนน้องเอแคลร์ไม่ต้อง 55+ ในการไปบ้านอาร์มคราวนี้ ได้ขลุกอยู่แค่สองที่ในบ้าน คือห้องอาร์ม และโต๊ะกินข้าว ไม่ได้มีโอกาสขึ้นไปเยี่ยมชมห้องอัดเสียงของพี่อาร์มเลย (ไว้คราวหน้าละกันนะ) ... เข้ามาถึงห้องของอาร์ม สิ่งสำคัญประเด็นหลักในห้อง คือเตียงนอน กับคอมพ์
เวลาทำเพลง อีกคนก็จะไปกองกับเตียงนอน พออีกคนมาทำเพลง อีกคนหนึ่งก็ไปกองกับเตียงนอน สลับกันไปเรื่อยๆ จนเสร็จไปได้หลายเพลงเหมือนกัน โดยระหว่างที่ทำเพลง ก็จะมีน้องจิ้งจกคอยให้กำลังใจอยู่ข้างฝาเสมอ แต่เป็นบางครั้งที่มันจะร้อง จุ๊ๆ สงสัยเสียงเพลงที่เราแต่งจะไปรบกวนการนอนของมัน มันก็เลยร้องขอให้เงียบหน่อย (ใช่เหรอวะ 555+) ว่าแต่จิ้งจกทักเค้าว่ามันจะลางไม่ดีนะ ... ตกกลางคืน ประมาณ 1 ทุ่ม พ่อกับแม่ของอาร์มก็จะกลับมาพอดี ทุกวันที่บ้านอาร์มก็จะเป็นเช่นนี้เป็นวัฎจักรเรื่อยไป ... เรื่องอาบน้ำสำหรับบ้านอาร์ม ถือเป็นสิ่งสำคัญสำหรับมันมาก อาร์มเล่าว่า เคยมีเพื่อนที่เป็นโอตาคุมาค้างที่บ้านแม่งไม่อาบน้ำเลย(ไม่รู้เหม็นถึงขั้นขนาดมากีเรียกพ่อรึป่าว) แถมยังหัวเราะเสียงดัง ว้ากฮ่าฮ่าฮ่า ทำให้น้องเอแคลร์ตื่นอีก อาร์มมันทนทุกข์มาก สงสัยที่กล่าวมาตะกี้คงจะยืนยันกระทู้นี้ของพี่ปุ้ยได้ดีนะ 555+ http://www.sicomonline.com/forum/index.php?topic=129.msg3205#msg3205 ... ตกตอนดึกของวันแรกที่อยู่บ้านอาร์มเราก็นั่งเล่น lunatic rave เพื่อผ่อนคลายจากการทำเพลง
เล่นเพลินไปเกือบ 1 ชั่วโมง โดยหารู้ไม่ว่า อาร์มที่กำลังนั่งรออยู่บนเตียงได้หลับไปเสียแล้ว แถมอาร์มมันนอนหลับแผ่หราเต็มเตียงซะด้วย - -" (ก็บ้านมันหนิ 55+) เวรแล้ว ... โดนปิดกั้นช่องทางการพักผ่อน อีกทั้งเราก็เริ่มง่วงมากแล้วด้วย ไม่อยากไปปลุกอาร์ม เพราะรู้ว่าการนอนมันมีความสุขมากแค่ไหน การไปขัดขวางมันคงไม่ดี ... ก็เริ่มมองไปรอบๆห้องอาร์ม เห็นเก้าอี้อยู่สองตัว ก็เลยนำเก้าอี้สองตัวนั้นมาต่อกัน ทอดเป็นทางยาวทอดไปสู่เตียง และเราก็นอนบนเก้าอี้ 2 ตัวนั้น แล้วขาก็วางอยู่บนเตียงที่เหลือพื้นที่อันน้อยนิดลงไป เป็นอันว่าในที่สุดคืนนั้นก็หลับลงไปได้ ... แต่แล้วประมาณ 6 โมงเช้า คุณย่าก็เปิดประตูเข้ามาเห็นการนอนอันสุดแสนพิสดารของเราไม่ไหว ก็เลยให้เสื่อ หมอน กับผ้าห่ม เรามา ในที่สุดก็มี item การนอนสมบูรณ์แบบในที่สุดครับ อิอิ ... แต่ตื่นมาตอนนั้นปวดคอโคตร สงสัยโดนเก้าอี้เล่นงาน 555+ หลังจากนั้นคืนต่อๆมา เราก็ได้นอนหลับลงอย่างมีความสุข ^^ ... สำหรับเรื่องอาหารการกินที่บ้านอาร์ม ก็ง่ายมาก ไม่มีเมนูพิสดาร เช่น จิ้งจกทอดกรอบ (ไอ้ตัวตะกี้รึป่าว)
ท่านจะได้รับประทาน มาม่า กับข้าวไข่เจียวแสนอร่ิอยฝีมือคุณย่าทุกวันเป็นอาหารเช้าและกลางวัน ส่วนอาหารมื้อเย็น จะเป็นกับข้าวทั่วไปที่ทุกคนรู้จักกันดี เช่น คะน้าหมูกรอบ(ไม่เจอหมูกรอบแหะ อิอิ) กระเพราหมู แกงส้ม ปลาทอด อร่ิอยหลายๆ นับว่าสามารถอยู่รอดได้อย่างสบายไปหลายวัน ... อีกทั้งวันสุดท้ายที่อยู่บ้านอาร์ม คุณย่ายังโชว์ฝีไม้ลายมือในการทำข้าวผัด ซึ่งอร่อยมากๆอีกด้วย ยังไงก็ต้องขอบคุณสำหรับอาหารทุกมื้อนะครับ ^^ แถมอีกนิด ในระหว่างที่เรากำลังแต่งเพลง Scoundrel (เพลงที่อยู่ในตู้ EZ โหมด radio เพลงที่ 4 น่ะ)
ก็ได้พบกับพี่ของอาร์มที่เข้ามาช่วยในเรื่องโปรแกรม เพื่อที่จะทำให้ฝันเป็นจริง (แต่งเพลงเสร็จ) cubase เมพหลายๆ แต่งเพลงได้ง่ายๆ โคตร แต่สงสัยจะง่ายเกินไป เพลงว่าจะเอาเท่ห์ๆ แต่ออกมากลายเป็นลูกทุ่งสะเดิดซะงั้น แต่ก็ไม่เป็นไร ฮาๆ แล้วก็มันส์ดีเนอะ ... ที่มาพูดถึงพี่อาร์มนี่ไม่ใช่อะไรหรอก เพื่อเป็นการขอบคุณพี่เค้า ก็จะมาโฆษณาเว็บเพลงเค้าให้ http://groovinman.com/index.php เพลงเพราะจริงๆนะ อาร์มลองเอามาให้ฟังอยู่บ่อยๆ ลองเข้าไปฟังดูน่ะ ... ในที่สุดโปรเจค EZ2DJ MBK TRAX -FULLY CONTROL- ที่บ้านอาร์มก็เสร็จซะที (เมื่อวันศุกร์)
ถึงเวลาที่เราจะต้องกลับบ้านแล้ว โดยวิธีการกลับบ้านนั้นก็เหมือนกรอเทปกลับจากตอนมา ก็คือปั่นจักรยานไปส่งที่หน้าหมู่บ้านพฤกษาวิลเลจ และนั่งรถตู้ ต่อด้วยรถเมล์จนถึงบ้านในที่สุด ... แต่ตอนลงจากรถจักรยานนี่สิ ลงผิดท่าไปโดนเล็บเท้าแตกเลย (แต่ก็เนียลไป) สงสัยเพราะเจ้าจิ้งจกนั่นทักแน่เลย เลยซวยเล็กน้อย (ไปโทษมันอีก ความโง่ตัวเองแท้ๆ 555+) ... กระผมขอขอบคุณทางบ้านอาร์มที่อุตส่าห์ทนเรามาถึง 4 วัน ตั้งแต่อังคารถึงศุกร์
และอุปการะมาอย่างดี ไม่มีทุกข์ภัยโรคไข้เจ็บใดๆทั้งสิ้นนะคร้าบ (จะไปมีได้ไงฟะ 55+) สุดท้ายนี้ ผมมีเรื่องอยากจะบอกอย่างนึงว่า...
อาร์มกรนดังมาก ... จบ ... 49 : ปิ๊กบ้านเก่า พวกเฮารออยู่
และแล้วก็ถึงวันที่ต้องกลับมาบ้านเก่า อันเนื่องจาก www.hostchan.net
ได้แปลงร่างกลายเป็น www.thaisharecity.com เสียแล้ว แต่ยังไงการ upload ที่เพื่อนๆต้องการก็คงจะยังไม่ขาดตกบกพร่องหายไปไหนแน่นอน แต่น่าเสียดายที่ข้อมูล blog ของเราใน www.hostchan.net ได้สูญหายไปเลย
ไม่งั้นก็ว่าจะนำเรื่องราวที่ไปเล่า บ่น เขียนไว้ในนั้น มาลงใน spaces ให้อ่านกัน ... ยังไงก็ตาม ถึงข้อมูลจะหายไปก็ไม่เป็นไร เพราะการเล่า บ่น เขียน ของเรานั้น ไม่มีที่สิ้นสุดตามนิสัยของเราอยู่แล้ว 555+ (เป็นคนชอบบ่นซะงั้น) ใครมาอ่านๆ แวะเยี่ยมเยียนก็อย่าลืม comment ก่อนจากไปละกันนะจ๊ะ
ติดตาม spaces กันไปเรื่อยๆด้วยละ ขอบคุณครับ รักทุกคน ... ^0^ |
|
|
